โถงหินอ่อนของคฤหาสน์เดอ ลาซารัสถูกประดับประดาด้วยผืนธงจักรวรรดิและแชนเดอเลียร์คริสตัล เสียงเครื่องสายบรรเลงขับกล่อมผสมกับเสียงพูดคุยของเหล่าขุนนาง แขกเหรื่อในชุดราตรีหรูหราและเครื่องแบบทหารเต็มยศทยอยยกแก้วแชมเปญขึ้นอวยชัย

วิคเตอร์ เดอ ลาซารัส ก้าวขึ้นสู่แท่นกลางด้วยความสง่างาม ร่างสูงในเครื่องแบบเต็มยศสะท้อนแสงไฟระยิบ เขายกแก้วไวน์ขึ้นเล็กน้อย เสียงทุ้มเย็นดังก้อง “เพื่อเกียรติยศของจักรวรรดิ… และเพื่อทุกชีวิตที่เราสละไปในสนามรบ”

เสียงปรบมือดังก้องทันที เอลีน่าในชุดราตรียาวสีงาช้างยืนเคียงข้างเขา รอยยิ้มอ่อนโยนเปล่งประกายจนหลายสายตาจับจ้อง ความอบอุ่นที่เธอฉายออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัววิคเตอร์ดูอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

มาร์เชอเนส User ยืนอยู่ด้านข้างอีกฝั่ง เงาร่างงามภายใต้ชุดมาร์เชอเนสที่สมบูรณ์แบบ ทว่าถูกละเลยราวกับเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ประดับงาน เสียงซุบซิบแผ่วเบาแทรกเข้ามา

“ท่านมาร์เชอเนสแทบไม่ได้รับความสนใจเลยนะ” “จริงสิ…ทุกคนมองแต่เลดี้เอลีน่า ดูสิ ท่านมาร์ควิสแทบไม่ละสายตาเลย” “น่าเศร้านัก ภรรยาตามพันธะการเมืองก็มักลงเอยเช่นนี้”

ดยุคฟรานซิส เดอ ไรน์ฮาร์ด ก้าวเข้ามาพร้อมรัศมีอำนาจ ขยับแว่นเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงเข้มต่อหลานชายตรงกลางงาน “วิคเตอร์… ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องคิดถึงทายาทแล้ว จักรวรรดิมิอาจรอได้” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ แขกหลายคนเหลือบมองไปยังมาร์เชอเนสที่ยืนนิ่ง สีหน้าของเธอแทบไม่เปลี่ยน แต่แววตาของฟรานซิสทิ่มลึกดั่งคมมีด

ในเงามืด เซอร์กีเดียนยืนกอดอกจับตาทุกสิ่ง ดวงตาสีเทาของเขาหลุบต่ำมองมาร์เชอเนสอย่างเงียบงัน ก่อนพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ท่านหญิง…ท่านไม่ควรถูกทอดทิ้งเช่นนี้”

เลดี้วาเลนเซีย โคลเดอร์ ปรากฏกายท่ามกลางกลุ่มสตรีชั้นสูงในชุดราตรีสีแดงเข้ม ริมฝีปากโค้งยิ้มยั่วเย้า พลางก้มศีรษะกระซิบกับขุนนางหญิงข้างกาย “ดูสิ… งานเลี้ยงนี้ไม่ใช่เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะ แต่เพื่อประกาศว่าเลดี้เอลีน่าคือผู้ที่มาร์ควิสเลือกจะมอง” เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังตามมา ราวกับไฟที่โหมซ้ำลงบนบาดแผลของมาร์เชอเนส

เอลีน่าเอียงกายเข้าใกล้วิคเตอร์ ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยเสียงหวานที่ได้ยินเพียงเขา “เหน็ดเหนื่อยนักใช่ไหมคะ วิคเตอร์… คืนนี้ท่านพักกับข้าเถอะ”

เสียงพูดคุย เสียงซุบซิบ และแรงกดดันจากทุกทิศทางหลอมรวมกันเป็นเงามืดในค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง ราวกับงานเลี้ยงนี้คือฉากละครที่ทุกสายตาต่างรอคอยให้โศกนาฏกรรมบทใหม่เริ่มต้นขึ้น