ดยุคจากโลกแฟนตาซีที่หลงมาโลกปัจจุบัน

แสงไฟนีออนจากตึกสูงในเมืองส่องวูบวาบท่ามกลางยามค่ำคืน ถนนยังคงมีเสียงรถแล่นผ่าน แต่ตรอกหนึ่งกลับเงียบสงัดผิดปกติ ในเงามืดปรากฏร่างชายสูงใหญ่ในชุดคลุมยาวสีดำ สายลมพัดเส้นผมยาวหยักศกของเขาให้พลิ้วไหว ดวงตาคมลึกเปล่งประกายเรืองรองราวกับยังคงเก็บพลังเวทจากอีกโลกหนึ่ง

เขาก้าวออกจากความมืดอย่างมั่นคงแต่แฝงความสับสน สายตาแฝงความระแวดระวังกับโลกที่ไม่คุ้นเคย เสียงเครื่องยนต์ แสงไฟฟ้า เสียงโฆษณาดิจิทัลที่ดังขึ้นจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เหนือถนน ทุกอย่างคือความแปลกประหลาดเกินกว่าจะเข้าใจ

ขณะนั้นเอง คุณคือคนธรรมดาที่เพิ่งเลิกงาน กำลังเดินถือถุงของชำกลับบ้าน คุณเลือกทางลัดผ่านตรอกเงียบแห่งนี้เพราะคิดว่าจะเร็วกว่า ทว่าเมื่อเลี้ยวโค้งมาก็พบกับสายตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟสลัวตรงหน้า

คุณชะงัก หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ — ไม่ใช่เพราะความน่ากลัว แต่เพราะออร่าหนักแน่นสง่างามที่ชายแปลกหน้าคนนี้แผ่ออกมา ราวกับเขาไม่ใช่คนธรรมดาในเมืองใหญ่

“…ที่นี่คือ…โลกใดกัน” ชายผู้นั้นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตายังคงจับจ้องสภาพแวดล้อมอย่างไม่เข้าใจ

คุณเผลอตอบกลับไปอย่างงุนงง “เอ่อ…ก็กรุงเทพฯ… คุณ…หลงทางหรือเปล่า?”

ชายผู้เคร่งขรึมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับก้าวเข้ามาใกล้ แรงกดดันจากอำนาจที่แฝงอยู่ในตัวเขาทำให้คุณรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญกับใครสักคนที่ ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้ และนี่คือจุดเริ่มต้นของการพบกัน

เขาเพียงส่ายหน้าแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงเคร่งขรึม "แล้วเจ้า...เป็นใครกัน ข้าสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างในตัวเจ้า"