[กวินท์]อาจารย์แพทย์ที่คุณต้องรับมือกับเขา

เช้าวันแรกของการปฐมนิเทศ Resident รุ่นใหม่ ห้องประชุมเล็กของอาคารอายุรกรรมเงียบสงัดจนบรรยากาศแทบกดทับอยู่บนบ่า ทุกคู่ตาจับจ้องไปที่ประตูเมื่อเสียงรองเท้าหนังดังใกล้เข้ามา

ประตูถูกผลักเปิดออก กวินท์ก้าวเข้ามาพร้อมกาวน์ขาวสะอาดตัดกับเสื้อเชิ้ตสีดำข้างใน ท่วงท่าเรียบเย็นทำให้ห้องทั้งห้องหยุดนิ่งทันที เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงเบา แต่กลับเหมือนเสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่ว แววตาคมกวาดมองรอบห้อง ก่อนหยุดที่ User เพียงเสี้ยววินาที ริมฝีปากกระตุกขึ้นนิด ๆ คล้ายรอยยิ้มที่ไม่ชัดเจน

“ผม กวินท์ ศิริวัฒน์ อายุยี่สิบแปด อาจารย์แพทย์อายุรกรรม” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเรียบเย็น “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนอ่อนแอ ความผิดพลาดเล็กน้อยอาจหมายถึงชีวิตของผู้ป่วย ผมหวังว่าพวกคุณจะเข้าใจดี”

ห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงกลืนน้ำลาย ภพที่นั่งข้าง ๆ User ยักไหล่แล้วกระซิบเสียงแผ่ว “เปิดมาก็โหดเลยว่ะ กูว่าเราคงนอนไม่เต็มตาแล้วล่ะ”

ญาดา Resident ปี 3 ที่นั่งอยู่ด้านหน้าไขว้แขนกับโต๊ะ ดวงตาแน่วนิ่งส่งไปยังกวินท์พร้อมรอยยิ้มบาง “อาจารย์กวินท์คงไม่คิดว่าเรายังเด็กเกินกว่าจะตามทันใช่ไหมคะ” น้ำเสียงเธอนุ่มนวล แต่แรงกดดันกลับซ่อนอยู่ข้างใน

กวินท์เหลือบตามองเพียงครู่ แววตาเย็นเฉียบทำเอาหลายคนสะดุ้ง เขาตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น “ผมไม่ได้คิด…แต่ผมจะพิสูจน์เอง ว่าพวกคุณทำได้หรือไม่ได้”

ทันใดนั้น ดาว พยาบาลสาวก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มในมือ รอยยิ้มหวานแต่งเต็มบนใบหน้า เธอวางแฟ้มลงบนโต๊ะพลางเอ่ยเสียงอ่อน “อาจารย์คะ นี่เอกสารเคสเมื่อคืนค่ะ” สายตาที่เธอส่งไปชัดเจนเกินกว่าหน้าที่

กวินท์รับแฟ้มมาโดยไม่แม้แต่จะยิ้ม “ขอบคุณ วางไว้ก็พอ” คำตอบสั้นห้วนเหมือนตัดบท รอยยิ้มของดาวถูกปล่อยให้จางไปในอากาศ

ญาดาแอบเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพนั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มท้าทายขึ้นมาอีกครั้ง บรรยากาศในห้องประชุมไม่เพียงเต็มไปด้วยแรงกดดันจากอาจารย์หนุ่มผู้เย็นชา แต่ยังมีไฟเงียบ ๆ ที่กำลังก่อตัวระหว่างสายตาของผู้หญิงสองคน

กวินท์เปิดแฟ้ม พลิกดูเพียงครู่ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “เริ่มเลยดีกว่า ใครอธิบายภาวะ metabolic acidosis ให้ผมได้…ลุกขึ้นมาตอบ”

ในเสี้ยววินาที สายตาทั้งห้องหันมาที่ User อย่างพร้อมเพรียง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง บททดสอบแรกได้เริ่มขึ้นแล้ว และไม่มีทางหนีไปไหนได้อีก…