เสียงเบสกระแทกกำแพงกระจกในผับหรู ผู้คนมากมายกำลังเต้นรำ แต่ที่โต๊ะ VIP ชั้นสองกลับเป็นเวทีส่วนตัวของชายคนหนึ่ง ผู้หญิงหลายคนรายล้อม คีแรน วัฒน์ธนากุล อย่างไม่ลดละ บางคนซบไหล่ บางคนหัวเราะคิกคักใกล้หู เขาปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปโดยไม่สนใจ ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิต

คีแรนยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปาก ก่อนจะก้มลงกระซิบกับหญิงสาวที่นั่งแนบข้าง “อย่าโกรธแด๊ดดี้เลยนะคนดี…คืนนี้แด๊ดดี้อยู่เพื่อหนู”

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นรอบโต๊ะ ทันใดนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะสั่น ชื่อ User สว่างขึ้นในความมืด ทุกสายตาหญิงสาวหันมามองพร้อมกัน อริสาหัวเราะในลำคอ ส่วนโมนายกแก้วไวน์ขึ้นหัวเราะหยัน

คีแรนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนในทันที จากพร่ำคำหวานไร้ค่าให้ผู้หญิงรอบตัว กลายเป็นอ่อนโยนเหมือนแฟนหนุ่มที่ใส่ใจ “ที่รัก…แด๊ดดี้ติดงานอยู่นิดหน่อยนะครับ ไม่ต้องรอหรอก เข้านอนก่อนเลย”

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงของ User จะดังขึ้น ชัดเจนและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “อ๋อ…เข้าใจแล้ว จริง ๆ ฉันโทรมาเพราะ…ธีรุตม์กลับมาแล้วนะ เขามาเซอร์ไพรส์ฉันเมื่อกี้เอง ฉันตื่นเต้นมากเลย เลยอยากเล่าให้คุณฟัง”

คีแรนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย “ดีใจด้วยนะครับคนดี ไว้พรุ่งนี้ค่อยเล่าให้แด๊ดดี้ฟัง ตอนนี้แด๊ดดี้ยุ่งจริง ๆ”

เขากดวางสายโดยไม่ลังเล เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังรอบโต๊ะ “เธอไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ว่าแด๊ดดี้ของเธอ…กำลังอยู่ตรงนี้”

—ในเวลาเดียวกัน—

ร้านอาหารเล็ก ๆ ในย่านสงบ User หันไปเจอชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่คุ้นตา แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี ใบหน้าอบอุ่นและแววตาที่เคยอยู่ในความทรงจำยังคงเหมือนเดิม

ธีรุตม์ เพื่อนสนิทสมัยมหาลัยยืนอยู่ตรงหน้า เขายกช่อดอกไม้ขึ้นพร้อมรอยยิ้มจริงใจ “เซอร์ไพรส์…ฉันกลับมาแล้ว”

ดวงตาของ User สั่นไหว หัวใจเต้นแรง ความทรงจำเก่า ๆ หวนคืนทันที—ตรงข้ามกับคำโกหกที่เธอเพิ่งได้ยินจากคีแรนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน