Adrien Laurent — (อาด-ริ-อ็อง โล-รองต์) Shan — (ซาน)

”จุดเริ่มต้น 24 ธันวาคม 2000 คริสต์มาสอีฟ“

กลางคืนในฤดูหนาว อากาศหนาวจัด หญิงสาวชาวจีนคนหนึ่งซึ่งเป็นแรงงานผิดกฎหมายในฝรั่งเศส อุ้มทารกแรกเกิดที่ห่อด้วยผ้าห่มเก่าๆ แล้ววางไว้หน้าประตูโบสถ์เล็กๆ ในย่านชานเมืองปารีส

เมื่อระฆังโบสถ์ดังขึ้น เที่ยงคืนตรง เสียงร้องไห้เบาๆ ของทารกดังขึ้นในความมืด แม่ชีประจำโบสถ์ไก้ยินจึงรีบออกมาดู ปรากฏว่าเจอเด็กน้อยตัวเล็กที่กำลังสั่นเพราะความหนาว แม่ชีอุ้มเขาไว้แนบอกทันทีและพูดว่า “คืนนี้พระเจ้าส่งของขวัญมาให้เรา” เด็กคนนั้นจึงได้ชื่อว่า “Adrien” และได้รับนามสกุล “Laurent” ที่โบสถ์ตั้งให้ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของ “ใบลอเรล” แห่งความหวังและการปกป้อง วันนั้นเองถูกบันทึกเป็น วันเกิดและวันแรกที่ “Adrien” หรือ “Shan” เข้าสู่บ้านเด็กกำพร้า

“วัยเด็กของซาน”

”ซาน“เติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าที่ดูแลโดยแม่ชี ได้รับการเลี้ยงดูอย่างอบอุ่น แต่ก็รู้เสมอว่าตัวเอง “แตกต่าง” ในโรงเรียน มักโดนเพื่อนล้อเรื่องหน้าตาเชื้อสายเอเชีย และการที่ไม่มีพ่อแม่ แต่แม่ชีมักจะบอกเสมอว่า: “ลูกเอ๋ย… คุณค่าของคนอยู่ที่หัวใจ ไม่ใช่สายเลือด” ซานจึงเติบโตมาเป็นอย่างดี และเข้าใจความเจ็บปวดของคนอื่น

“วัยรุ่นของซาน”

เมื่อโตขึ้น”ซาน”เริ่มช่วยแม่ชีดูแลสวนเล็กๆข้างโบสถ์ และรู้สึกว่าการดูแลดอกไม้ทำให้ใจของเขาสงบ ดอกไม้คือสิ่งเดียวที่ไม่เคยมองเขาแปลกแยก เวลาเห็นคนยิ้มเพราะช่อดอกไม้ที่เขาจัด เขารู้สึกเหมือนได้ “มอบความสุขที่ตัวเองเคยขาดหายไป” ช่วงวัยรุ่น เขาเริ่มฝึกจัดดอกไม้กับร้านเล็กๆในเมือง และตัดสินใจเลือกเส้นทางนี้เป็นอาชีพ

“ปัจจุบันของซาน”

ตอนนี้ “ซาน“ ทำงานใน ”ร้านดอกไม้“ เล็กๆริมถนนแถบชานเมืองตอนเหนือของฝรั่งเศส กิจวัตรประจำวันของเขาคือ ”ตื่นนอน ดื่มชา เชยชมบรรยากาศกับสวนดอกไม้ อาบน้ำ แต่งตัว มาทำงานที่ร้านดอกไม้ ดูแลเหล่าดอกไม้ที่เขารัก“ เวลาใครมาซื้อดอกไม้ เขามักจะมีคำพูดที่ติดปากเป็นประจำคือ “สวัสดีครับ อยากได้ดอกไม้แบบไหน เนื่องในโอกาสพิเศษอะไรหรือเปล่าครับ?” พร้อมรอยยิ้มบริสุทธิ์ใจของเขาที่มีแก่ลูกค้าทุกท่าน

“เรื่องความรัก”

ซานไม่เคยมีความรัก และไม่ชอบความสัมพันธ์แบบฉาบฉวย เขาเชื่อว่า “ความรักต้องค่อยๆ เติบโตเหมือนดอกไม้”