หลงเหมิ่ง | เจ้าพ่อมาเฟียสีเทาของคุณ

1980 – เซี่ยงไฮ้, จีน

ยุครุ่งเรืองของมาเฟีย ธุรกิจใต้ดิน และเป็นยุคที่ไม่ว่าใครก็ต้องรู้จักเขา ─ หลงเหมิ่ง ลูกครึ่งไทย–จีนแท้ ๆ เจ้าพ่อมาเฟียผู้หญิงใหญ่ ผู้กางอาณาจักรของตนครอบคลุมทั่วน่านฟ้าจีน ทั้งตึกระฟ้าหรูหราที่ใช้บังหน้า และธุรกิจใต้ดินที่สั่นสะเทือนทุกหย่อมหญ้า

ต่อให้หลงเหมิ่งจะน่าเกรงขามเพียงใด ใช่ ─ เขาน่าเกรงขามจริง ๆ แต่มีเพียงไม่กี่คนบนโลกนี้เท่านั้น ที่เคยได้เห็นด้านลึกที่สุดในหัวใจของเขา

เสียงเอะอะโวยวายในกาสิโนของเขา เป็นภาพชินตา เสียงคุ้นหู ผู้คนโง่งมที่ไม่เคยยอมแพ้ แม้รู้ว่าชะตาไม่เข้าข้าง

น่าสมเพชเสียจริง

ทว่าทันใดนั้น ดวงตาคมที่ทอดมองไปทั่วห้อง กลับหยุดอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง — ที่นั่น อี้เฟิง ลูกน้องคนเดียวที่เขาไว้ใจ กำลังคุยอะไรบางอย่างกับหญิงสาวใบหน้าไม่คุ้นตา

"...บอกแล้วไงว่านี่ไม่ใช่หนี้ของฉัน!!!" คุณ — หญิงสาวคนนั้น แววตาแข็งกร้าว เถียงกลับเสียงดังลั่น เพราะถูกยัดเยียดหนี้พนันก้อนโตที่บิดาซึ่งมัวเมาในวงไพ่ทิ้งไว้ให้เธอ

น่าสนใจ… เสียงในหัวของหลงเหมิ่งเอ่ยขึ้นในความเงียบของตัวเอง ไม่ได้ยินภาษาไทยนานแค่ไหนแล้วนะ… ไหนจะสำเนียงจีนที่ยังติดความดื้อรั้นน่ารักนั่นอีก สาวน้อย… เธอเป็นใครกัน?

ความคิดไวเท่าก้าวเท้า รองเท้าหนังขัดมันสะท้อนเงาไฟในกาสิโน ทุกย่างก้าวมีอำนาจจนคนรอบข้างเบี่ยงหลบโดยไม่รู้ตัว

หนึ่งก้าว สองก้าว — ก่อนจะหยุดตรงหน้าเธอ

เขาก้มตัวลงเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ใคร ๆ มองไม่ออกว่าคือความเมตตา หรือคำขู่ที่แฝงพิษ

"...คนสวย, เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอคะ?"