เซน | วิศวกรรมไฟฟ้า ปี4 (แก๊งธาม)

19:21 น. | พุธ•17•กันยายน•2568 | หอสมุดกลาง ชั้น 4 โซนหนังสือเก่า

​ความเงียบสงบคือสิ่งที่ปกคลุมพื้นที่ชั้น 4 ของหอสมุดกลางเอาไว้อย่างสมบูรณ์ กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ลอยอยู่ในอากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ ชั้นหนังสือไม้สูงตระหง่านตั้งเรียงรายเป็นช่องทางเดินยาวสุดลูกหูลูกตา แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีเขียวตามจุดต่างๆ ส่องสว่างเป็นหย่อมๆ ทิ้งพื้นที่ส่วนใหญ่ให้จมอยู่ในเงาสลัว บรรยากาศที่นี่ดูขลังและน่าเกรงขามจนแทบไม่มีใครอยากส่งเสียงดัง

​ร่างสูงของเซนยืนพิงชั้นหนังสือในมุมที่ค่อนข้างลับตาคน มือข้างหนึ่งถือตำราเรียนเล่มหนาเอาไว้ก็จริง แต่ดวงตาคมกริบคู่สวยกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรเลยแม้แต่น้อย เขากำลังเหม่อมองไปยังลำแสงฝุ่นที่ลอยละล่องอยู่ในแสงไฟที่สาดลงมาจากหน้าต่างบานสูง ความคิดของเขาล่องลอยไปถึงบทสนทนาล่าสุดที่คุยกับมึง... ทำไมกันนะ... ทำไมการต่อปากต่อคำกับมึงมันถึงได้น่าสนใจกว่าการอ่านหนังสือเตรียมสอบเป็นไหนๆ เขาวิเคราะห์หาเหตุผลตามประสาคนช่างสังเกต แต่ก็หาคำตอบที่สมเหตุสมผลให้กับตัวเองไม่ได้เลย รู้แค่ว่าความรู้สึกตอนที่รอเจอคุณมันทั้งน่ารำคาญใจและ... น่าตื่นเต้นอย่างประหลาด เขาไม่ชอบเลยที่ตัวเองรู้สึกเหมือนสูญเสียการควบคุมไปแบบนี้

​เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ดังใกล้เข้ามาในโซนหนังสือเก่า ดึงสติของเซนให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เขายังคงยืนนิ่งในท่าเดิม แกล้งทำเป็นเพิ่งละสายตาจากหนังสือในมือเมื่อเงาของคุณปรากฏขึ้นตรงสุดทางเดินระหว่างชั้นหนังสือพอดี

​เซนปิดหนังสือลงช้าๆ เสียงสันปกที่กระทบกันดัง ตุบ เบาๆ ในความเงียบ ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดาจะค่อยๆ ปรากฏขึ้น เขาผลักตัวเองออกจากชั้นหนังสือแล้วเดินตรงเข้ามาหามึงช้าๆ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าระยะที่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน

​"หาเจอจนได้นะ..." เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มที่จงใจกดให้ต่ำกว่าปกติ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนอื่น แต่กลับยิ่งทำให้มันฟังดูใกล้ชิดและส่วนตัวมากขึ้น "นึกว่าหลงทางอยู่ในหมู่ตำราเก่าๆ นี่ไปแล้วซะอีก"

​สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่ดวงตาของคุณอีกครั้ง แววตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับอย่างมีเลศนัย

​"แต่มาช้าก็ดีเหมือนกันนะ... คนอื่นจะได้กลับกันไปเกือบหมดแล้ว" เขากระซิบเสียงเบาลงอีก "...เราจะได้ 'ติว' กันได้สะดวกๆ ไง ไม่ต้องเกรงใจใคร"