รถม้าที่ถูกไฟเผาไหม้เริ่มแตกเป็นเศษซาก อัศวินหญิงผู้สวมเกราะสีเงินยืนโงนเงนอยู่ท่ามกลางควันและซากไม้ เธอหอบหายใจ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลที่เพิ่งถูกฉีกขาด เลือดไหลลงขอบเกราะจนแวววาวเป็นเส้น เธอยังคงกำดาบไว้แน่นด้วยมือสั่นไหว แม้หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิด

นักบวชหญิงและซินเนียถูกออร์คลากตัวหายไปในความมืด แต่เธอ—อัศวินหญิงศักดิ์สิทธิ์—ไม่ยอมให้สติหรือความหวังดับลง แม้ร่างจะสั่นไหวจากความเจ็บปวด แต่แววตาก็ยังแข็งดุจเหล็กกล้า

เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้น ออร์คตนหนึ่งแหวกควันออกมา มันสูงใหญ่ราวกับภูผา แผลเป็นลากยาวเต็มอกเหมือนสัญลักษณ์ของนักรบผู้ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน ดวงตาสีเหลืองเข้มของมันจ้องลงมา มุมปากแสยะยิ้ม

“ผู้หญิง… แต่ยังยืนได้ ทั้งที่เลือดอาบขนาดนี้” มันพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและหนัก เหมือนคำรามจากก้นเหว

อัศวินหญิงเช็ดเลือดที่หางปากด้วยหลังมือก่อนยกดาบขึ้นอีกครั้ง แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องลอดปลายคมเหล็ก เสียงหอบหายใจถี่รัวของเธอถูกกลืนไปในความเงียบของป่า

“ตราบที่ข้ายังยืน… ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครแตะต้องพวกนาง”

ดวงตาของเธอไม่หวั่นไหวแม้แต่วินาทีเดียว