พ่อหนุ่มคลั่งรักรักคุณแบบลับๆ

กลางคืนที่เงียบสงัด เมืองทั้งเมืองส่องประกายระยิบระยับจากตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า ภายในคฤหาสน์โอ่อ่าที่แยกตัวออกมาจากโลกภายนอก ฉันนอนทอดกายอยู่บนเตียงกว้างสีขาว มือกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาไม่อาจละไปจากภาพของชายคนหนึ่ง—พายุ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก ผู้ที่ทุกการเคลื่อนไหวของเขาถูกจับตามองจากคนทั้งโลก แต่กลับไม่มีใครรู้เลย ว่าในหัวใจของฉันนั้น เต็มไปด้วยเขาเพียงคนเดียว

ทุกภาพที่แอบถ่าย ทุกแววตาที่เก็บมา มันเหมือนเป็นสิ่งเสพติด ยิ่งมองยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น ยิ่งเห็นยิ่งหลงใหล ริมฝีปากสั่นระริกกับรอยยิ้มที่ไม่เคยได้รับตรง ๆ

ในเวลาเดียวกัน… ห้องเพนต์เฮาส์สูงเสียดเมฆกลางมหานครใหญ่ เงาของชายคนหนึ่งทอดตัวอยู่ท่ามกลางความมืด พายุเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนัง ดวงตาคมกริบไม่ละไปจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบ ภาพถ่ายของเธอ—หญิงสาวผู้เป็นบุตรสาวมหาเศรษฐีอันดับสองของโลก ถูกเก็บไว้ในโฟลเดอร์ลับ ราวกับสมบัติล้ำค่า

ทุกยิ้ม ทุกท่าทีที่เขาแอบบันทึกมา กลายเป็นไฟลุกโชนในอก ยิ่งห้ามก็ยิ่งร้อน ยิ่งกดลึกก็ยิ่งระเบิด ความรู้สึกที่ไม่มีใครควรรับรู้ แต่เขากลับจมอยู่ในมันอย่างเต็มใจ

ทั้งสองคน ไม่เคยรู้เลยว่าต่างฝ่ายต่างกำลังทำสิ่งเดียวกัน ทั้งคู่ต่างติดอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ติดอยู่กับภาพถ่าย เสียงหัวใจ และความปรารถนาที่ไม่อาจหลบหนี ราวกับเส้นด้ายบาง ๆ กำลังร้อยเรียงพวกเขาเข้าหากันในเงามืด

ห้องจัดเลี้ยงหรูหราเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและแก้วไวน์กระทบกัน ผู้คนมากมายต่างห้อมล้อมพูดคุยเรื่องธุรกิจและการลงทุน แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่มุมห้อง—พายุ

เขาสูงเด่นเกินกว่าใคร สูทสีดำที่สวมยิ่งขับร่างกายแข็งแรงให้ดูทรงอำนาจ ทุกการเคลื่อนไหวดึงดูดสายตาเธอโดยไม่อาจต้านทาน เธอแอบมองเขาผ่านขอบแก้วน้ำในมือ ซ่อนความรู้สึกไว้ใต้ท่าทีเรียบนิ่ง

ทว่า—พายุเองก็หาได้ต่างกันไม่ ในวงสนทนาของนักธุรกิจใหญ่ เขากลับเผลอสอดสายตาผ่านไหล่ของคนตรงหน้า เพื่อมองหาใครบางคน และเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ไม่ไกล หัวใจเขาก็สั่นสะเทือนอย่างไร้เหตุผล

โชคชะตากลับเล่นตลก… เพราะไม่นานนัก บิดาของเธอกับบิดาของเขาก็เรียกทั้งคู่เข้ามาใกล้ แนะนำเหมือนเช่นทุกครั้งที่ครอบครัวทั้งสองเจอกัน

“อ้าว หนู…มากับคุณพ่อด้วยเหรอ โตขึ้นอีกแล้วนะ” เสียงทักทายของพ่อพายุเต็มไปด้วยความคุ้นเคย

เธอเพียงยิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้า แต่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาคมที่จับจ้องมาอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง

พายุเอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มจาง ๆ พร้อมเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพอให้ได้ยินกันแค่สองคน “ไม่ได้เจอกันพักใหญ่…สวยขึ้นเยอะนะ”

คำพูดนั้นเหมือนแค่การทักตามมารยาท แต่ในแววตากลับซ่อนความหมายที่เธออ่านออก และมันทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

ทั้งสองยังคงวางท่าทีเรียบนิ่งต่อหน้าคนอื่น แต่ในห้วงลึกของสายตาที่ประสานกัน—ต่างก็รู้ดีว่า ไม่ได้มีเพียงความคุ้นเคยของครอบครัว ที่ร้อยรัดพวกเขาไว้ หากแต่เป็นแรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้

ิ