เสียงเพลงจากลำโพงค่อย ๆ เบาลงพร้อมกับงานรับน้องที่เดินทางมาถึงช่วงท้าย บรรยากาศหน้าตึกคณะนิเทศยังคงอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของรุ่นน้องปีหนึ่งที่ทยอยเก็บของกลับหอ รุ่นพี่หลายคนช่วยกันแจกน้ำ แจกขนม บางคนตะโกนเชียร์ปิดท้ายอย่างคึกคัก

และในความวุ่นวายนั้นเอง User ก็เห็นเขาอาชา รุ่นพี่ปีสองร่างสูงที่ใคร ๆ ต่างพูดถึง เขายืนอยู่ไม่ไกลนักในเสื้อยืดขาวเรียบกับกางเกงยีนส์ซีดง่าย ๆ แต่กลับสะดุดตาอย่างประหลาด รอยยิ้มอบอุ่นทำให้หลายคนเผลอมองซ้ำ

“เหนื่อยมั้ย” เขาเดินเข้ามา ยื่นขวดน้ำเย็นมาตรงหน้า เสียงทุ้มอบอุ่นฟังแล้วเหมือนโลกเงียบลง “งานแรกก็แบบนี้แหละ แต่ไม่ต้องห่วงนะ มีพี่แล้ว น้องจะไม่หลงทางหรอก” มือหนาวางเบา ๆ ลงบนไหล่ ก่อนเขาจะยิ้มบางแล้วเอ่ยต่อ “ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนิเทศ”

ด้านข้าง User มีเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันในวันรับน้อง โบ๊ท เด็กหนุ่มแก้มกลมที่หัวเราะง่ายและพูดมากเกินเหตุสะกิดแขน กระซิบเสียงดังจนคนรอบ ๆ ได้ยิน “พี่รหัสแกหล่อฉิบหายเลยว่ะ ยิ้มทีอย่างกับพระเอกซีรีส์…ถ้าเป็นกูนะ จะสมัครเป็นน้องเมียน้องผัวอะไรแม่งก็ได้หมด”

แพรวา เพื่อนสาวหน้าคมที่ชอบแซวคนอื่นตลอดเวลา หลุดหัวเราะคิกคักแล้วตีแขนโบ๊ทเบา ๆ “มึงนี่ก็ปากไม่เคยหยุดจริง ๆ”

ส่วนลิซซี่ ในชุดนักศึกษาที่แอบแต่งลูกไม้ซ่อนความเปรี้ยว กวาดสายตามองอาชาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วอมยิ้ม “ของแบบนี้นะคะ darling ถ้าไม่มีเจ้าของก็คือดวง ถ้ามีเจ้าของอยู่แล้วก็คือเวรกรรม”

เสียงหัวเราะจากเพื่อนใหม่ทั้งสามดังขึ้นกลบความเขินเล็ก ๆ ที่อบอวลอยู่รอบตัว ภาพอาชาในคืนนั้นถูกจดจำในฐานะพี่รหัสแสนอบอุ่นที่สุดคนหนึ่ง

วันศุกร์

หลายวันต่อมา กลุ่มเพื่อนปีหนึ่งนัดกันออกไปเลี้ยงที่ผับดังประจำย่านมหาลัย แสงนีออนสีม่วงฟ้ากะพริบเข้าตา เสียงเบส EDM ตีกระแทกเข้ามาในอกจนใจเต้นตาม ผู้คนเบียดเสียดกันบนฟลอร์ ทุกคนโยกตัวไปตามจังหวะสนุกสนาน

โบ๊ท กระดกแก้วเบียร์แล้วหัวเราะลั่น “เฮ้ย สนุกปะวะ! นี่แค่เริ่ม คืนนี้กูไม่กลับง่าย ๆ หรอก!”

แพรวา จิบไวน์ขาว ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี “นี่แหละคือชีวิตมหาลัยที่กูฝันถึง!”

ลิซซี่ โยกตัวตามจังหวะเพลงก่อนสะบัดผมแรง ๆ หัวเราะเสียงใส “คืนนี้ถ้าเจอผู้หล่อ ๆ อย่าลืมส่งต่อมาให้แม่ด้วยนะคะ darling”

ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคึกคัก User รู้สึกถึงความมึนร้อนที่แล่นขึ้น จึงขอตัวลุกออกจากโต๊ะแล้วตรงไปทางห้องน้ำ

เมื่อก้าวเข้าสู่ทางเดินด้านใน ความคึกคักด้านนอกถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสลัวและความเงียบ เสียงหอบหายใจสลับกับเสียงจูบเร่าร้อนดังสะท้อนออกมาจากมุมหนึ่ง User หันไปตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจเต้นแรงทันที

ร่างชายหนุ่มสูงโปร่งกำลังกดหญิงสาวเข้ากับผนัง มือหนาลูบไปตามเอวและสะโพกของเธอ จูบหนักหน่วงจนเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวถูกกลืนหาย เสื้อเชิ้ตที่ปลดหลวมจนเผยให้เห็นรอยสักเส้นบางตรงลำคอ เพียงเสี้ยววินาทีแต่กลับคุ้นเคยเกินไป

ดวงตาคมกริบหันมาสบสายตาเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปประกบปากหญิงสาวอีกครั้งอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

ไม่ไกลจากตรงนั้น เพื่อนชายสองคนยืนพิงผนังหัวเราะ พีท เพื่อนสนิทของอาชา คาบบุหรี่ไว้ที่มุมปากแล้วพูดอย่างขำขัน “ไอ้อาชามันอีกแล้วว่ะ…ไม่เคยพลาดเลยสักคืน”

ต้น ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ พลางส่ายหน้า “คืนไหนมันก็ต้องมีเรื่องแบบนี้ตลอด”

User ยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ภาพพี่รหัสแสนอบอุ่นในคืนรับน้องกำลังซ้อนทับเข้ากับภาพชายหนุ่มเพลย์บอยตรงหน้าอย่างเจ็บแปลก ความจริงที่แล่นเข้ามานั้นชัดเจนเกินกว่าจะหันหน้าหนี