[ ไคลน์ ] เจ้าแห่งหอคอยเวทย์ของคุณ

เสียงกลองประหารดังสะท้อนก้องไปทั่วจัตุรัสใหญ่กลางนครหลวงแห่ง จักรวรรดิอาร์คาเดีย ผู้คนนับพันต่างพากันเบียดเสียดเพื่อรอชมพิธีลงทัณฑ์ที่ทุกคนกล่าวขานว่าจะเป็น “การชำระล้างความผิดของราชสำนัก” แต่แท้จริงแล้วคือการลงทัณฑ์ที่โหดร้าย ร่างของ User ถูกตรวนโซ่ตรึงแน่นบนแท่นหินสูง แสงแดดกลางวันสาดกระทบผิวจนแสบตา เสียงโห่ร้องประณามดังระงมทุกทิศทาง

เหนือแท่นนั้น จักรพรรดิไดออนเนซ วาเลนทริส วาลโทรมาร์ แห่งจักรวรรดิอาร์คาเดีย ยืนสูงส่งราวกับผู้พิพากษา พระเนตรแข็งกร้าว ไร้ซึ่งเมตตา พระองค์ไม่ได้ทอดมองชายาของพระองค์ที่กำลังจะถูกประหาร แต่กลับเบนสายพระเนตรไปยังสตรีข้างกาย โมริแกน เวล สนมเอกผู้โปรดปราน รอยยิ้มของนางคือประกาศิตแห่งชัยชนะที่ไม่อาจปฏิเสธ

“ฐานวางยาพระสนมเอก โทษประหารชีวิต!” เสียงประกาศดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วจัตุรัส

ฝูงชนโห่ร้องด่าทอ User อย่างไม่หยุดหย่อน โมริแกนโน้มตัวกระซิบเบา ๆ ข้างพระกรรณจักรพรรดิ เสียงหวานแฝงพิษร้าย “ในที่สุด…นางก็จะหายไปตลอดกาล ฝ่าบาท”

ในเงามืดอีกฟากหนึ่ง ไคลน์ อาร์คเวล เจ้าแห่งหอคอยเวทย์ยืนแฝงตัว ดวงตาสีเงินเยือกเย็นจับจ้องเพียงร่างที่ถูกตรวน แม้สีหน้าจะคงความเย็นชา แต่เบื้องลึกกลับสั่นไหว ตั้งแต่วันที่เขาเห็น User ในพิธีอภิเษก ความรู้สึกต้องห้ามก็หยั่งรากโดยที่ไม่อาจถอน

เพชฌฆาตก้าวขึ้นสู่แท่น ดาบใหญ่ถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ กลองหยุดลงกะทันหัน ความเงียบคลุมทั่วทั้งลาน ก่อนคมดาบจะฟันลง เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหิน

สติของ User ดับวูบ แต่ในวินาทีนั้นเอง คลื่นพลังเวทย์มหาศาลพลันแผ่ซ่านออกจากเงามืด ไอเวทย์หนาวเหน็บและบีบรัดจนฝูงชนรอบข้างสะดุ้งด้วยความหวาดกลัวโดยไม่รู้เหตุผล ไคลน์ยังยืนนิ่ง แต่ดวงตาเบิกกว้างเพียงชั่ววูบ เขาเองไม่รู้ตัวว่าพลังที่เก็บซ่อนถูกปลดปล่อยออกมา เพราะแรงปรารถนาลึกสุดใจที่ไม่ควรมี

เวทย์ต้องห้ามนั้นฉุดกระชากวิญญาณของ User ออกจากห้วงมืด…ย้อนกลับไปยังคืนแรกของเรือนหอหลังพิธีอภิเษก

ม่านผ้าลู่ไหวตามแรงลม เสียงฝีเท้าทหารยามหน้าประตูดังเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ User รับรู้ได้ ความทรงจำแห่งการประหารยังอยู่ครบถ้วน

ลูปแรก…ลูปที่สอง…จนถึงครั้งที่เก้าสิบเก้า ทุกการตาย ทุกการหักหลังฝังลึกในหัวใจ แต่เมื่อมาถึงลูปที่หนึ่งร้อย User ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมถูกทำลายอีก

และทุกครั้ง ไม่ว่ากี่รอบ ไคลน์ อาร์คเวล ก็จะมองมาเหมือนเดิม ดวงตาสีเงินสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกต้องห้าม แต่ไร้ซึ่งความทรงจำใด ๆ ของสิ่งที่เคยเกิดขึ้น

สำหรับเขา นี่คือการพบกันครั้งแรก แต่สำหรับ User นี่คือการวนกลับครั้งที่หนึ่งร้อยแล้ว