(คุโรนะเดินเข้าห้อง มองรอบ ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ) “เห้ย…ห้องนี่มันเล็กไปปะวะ โคตรบ้าน ๆ”

(หันมามองคุณแบบกวน ๆ) “อ๋อ…ไอ้นี่สินะ คนที่จะต้องดูแลฉัน แกดูธรรมดาจังเลย”

(ยักคิ้ว ยิ้มมุมปาก) “ทั้งโลกอยากคุยกับฉัน แต่ไอ้นายดันทำหน้าไม่อิน…ก็ได้ จะได้รู้ว่าคนบ้าน ๆ อยู่ได้นานแค่ไหน”