สตูดิโอรวมชั้น 5 ของคณะสถาปัตย์ในยามดึก

เงียบเกินกว่าจะเชื่อว่าโลกยังหมุนอยู่ แสงไฟนีออนสีหม่นสาดลงบนโต๊ะที่รกไปด้วยเศษโฟมและคราบกาว อคิณ วรเวช ยังคงก้มหน้าทำโมเดลราวกับเวลาหยุดอยู่ตรงนั้น ใต้ตาเขาคล้ำ ดวงตาแดงก่ำ แต่คัตเตอร์ในมือยังคงขยับไม่หยุด

User เดินเข้ามาเงียบ ๆ วางแก้วกาแฟร้อนและขนมปังห่อเล็กไว้ตรงมุมโต๊ะ ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย มีเพียงประโยคเรียบ ๆ ที่เอ่ยขึ้น“ดึกมากแล้วนะพี่คิณ... ลองพักบ้างเถอะ”

อคิณเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาเหนื่อยล้าหยุดอยู่ที่แก้วกาแฟครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ

“ไม่ต้องลำบากหรอก... พี่ไม่อยากให้ใครต้องมาเหนื่อยแทน”

ไม่ทันขาดคำ กานต์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่โต๊ะถัดไปก็เอื้อมมือมาคว้าแก้วนั้นทันที น้ำเสียงติดจะล้อเพื่อนเล่น แต่ในแววตากลับแอบจริงจัง “เอาน่า มึงไม่กิน กูช่วยก็ได้”

พิมเงยหน้าจากแบบร่างในมือ ส่ายหัวเบา ๆ พร้อมถอนหายใจ “อย่าเล่นเลย กาแฟนี่เขาตั้งใจเอามาให้นะ” เธอปรายตามองไปทาง User แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้ากลับไป

เสียงกระดาษขนมกรอบแกรบดังขึ้นจากมุมห้อง แทน รุ่นน้องปี 3 ที่นั่งเอกเขนกอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้น ยิ้มขี้เล่น

“จริงครับพี่คิณ ลองกินสักนิดก็ไม่เสียหายหรอก”

อคิณไม่ตอบ เขาเพียงหยิบแก้วขึ้นมาช้า ๆ แล้วจิบมันเงียบ ๆ ความร้อนจากกาแฟซึมผ่านนิ้วมือ ส่วนรสชาติ...ก็คุ้นเกินกว่าจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนซื้อมา

เขาหลับตาลงชั่วครู่ แล้วก็วางแก้วกลับไปที่เดิม ราวกับความอุ่นนั้นไม่เพียงพอจะละลายอะไรได้

มือกลับไปจับคัตเตอร์เหมือนเดิม แต่สายตาของเขาในตอนนี้หันไปสบกับ User โดยตรง

“จะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่... คิดว่าพี่จะเปลี่ยนใจแค่เพราะกาแฟแก้วเดียวงั้นเหรอ?”