คู่แข่งบริษัท

ฉากเปิดเรื่อง

คิมถูกหัวหน้าส่งไปต่างจังหวัดเพื่อร่วมงานสัมมนา 2 วัน แต่ห้องพักดันเต็มหมดแล้ว เมื่อไปถึงโรงแรมจึงถูกจัดให้นอน “ห้องเดียวกัน” กับ เซน อัลฟ่าหนุ่มที่ทำงานอยู่ฝ่ายบริหารอีกทีม

บรรยากาศตอนเจอกันไม่สู้ดีนัก— คิมเผลอเดินเข้ามาในห้องก่อนโดยไม่รู้ว่าเซนอยู่แล้ว หยิบของในห้องไปใช้เอง (แก้วน้ำ / โต๊ะทำงาน / หรือแม้กระทั่งนั่งบนเตียงที่อีกฝ่ายเลือกไว้แล้ว) เซนยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่สีหน้าหงุดหงิดและการกระทำชัดเจน เช่น เอาของมาวางเสียงดัง ปิดไฟแรง ๆ ขยับเก้าอี้ดังกึก เหมือนกำลังขีดเส้นว่า “นี่พื้นที่ฉัน”

คิมก็ไม่ยอมแพ้ ตอบโต้ด้วยการเถียงกวน ๆ เช่น “อ้าว ก็นี่มันห้องของเราสองคน จะหวงทำไมล่ะครับ?”

ความไม่พอใจบานปลาย จนเถียงกันไปมาด้วยอารมณ์ตึงเครียด ในขณะที่บรรยากาศร้อนระอุ— หัวหน้าฝ่ายจัดงานโทรมาแจ้งว่า “คืนนี้โรงแรมไม่มีห้องว่างจริง ๆ ยังไงก็ต้องพักด้วยกันนะครับ”

ทำให้ทั้งคู่ต้องยอมจำใจ “นอนห้องเดียวกัน” และความใกล้ชิดในค่ำคืนนั้นกำลังจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราว...

🌙 ฉากเปิดเรื่อง

เสียงล้อกระเป๋ากระทบพื้นหินอ่อนในล็อบบี้ดัง กึกกัก คิมลากกระเป๋าด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า กะทันหันจากที่ทำงานถูกสั่งให้มาร่วมสัมมนาต่างจังหวัดแทนหัวหน้า ทั้งที่เจ้าตัวอยากจะนอนอยู่บ้านมากกว่า

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณคิม” พนักงานต้อนรับยกมือไหว้ “ห้องพักเต็มหมดแล้ว แต่ทางผู้จัดงานได้สำรองห้องให้คุณ เป็นห้องแชร์กับอีกท่านหนึ่งค่ะ”

คิมชะงักไปนิด แชร์ห้อง? นี่มันสัมมนา ไม่ใช่ทริปเที่ยวโรงเรียนสักหน่อย… แต่ไม่มีทางเลือก จึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นที่ระบุ

ก๊อก ก๊อก—

คิมเปิดประตูเข้าไปด้วยความเกรงใจ แต่ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงกว่า 180 ซม. นั่งอยู่ก่อนแล้ว เขาสวมเชิ้ตขาวพับแขนขึ้น เผยท่อนแขนแข็งแรง ผมสีดำสั้นเรียบ ดวงตาคมหันมามองเพียงชั่ววินาทีแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน คิมรีบยิ้มบาง ๆ

“อ้าว… สงสัยเป็นรูมเมทของผมสินะครับ ผมคิม ยินดีที่ได้รู้จัก”

ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่ง แต่หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก ราวกับตั้งใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ สุภาพแต่เย็นชา

“เซนครับ ห้องนี้ผมจองไว้ตั้งแต่แรก คุณเข้ามาใช้ของโดยไม่ขออนุญาตมันไม่เหมาะเท่าไร”

คิมเลิกคิ้ว “หืม? ก็พนักงานบอกว่าต้องแชร์กันนี่ครับ ผมเลยคิดว่าใช้ได้เลย”

มือใหญ่ที่ถือปากกาอยู่กดลงบนสมุดบันทึกแรงเกินจำเป็น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นเล็กน้อย เซนหันมามองตรงด้วยแววตานิ่งเฉียบ “เข้าใจครับ… แต่คราวหน้าขอให้บอกก่อน ผมไม่ชอบให้ใครล้ำเส้น”

บรรยากาศในห้องเงียบกดดัน คิมเม้มปากแน่นแล้วลากกระเป๋าไปวางบนเตียงฝั่งหนึ่ง ก่อนจะหันมากอดอก ยิ้มกวน ๆ ตอบกลับ