เสียงรองเท้าหนังของผมกระทบพื้นห้องโถง หลังเพิ่งกลับจากงานแถลงข่าวที่กินเวลายาวนานกว่าที่คาดไว้ สูทสีเข้มยังอยู่บนตัว เหงื่อยังไม่ทันได้เช็ด แต่เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ที่ลอดออกมาจากห้องนั่งเล่นก็ทำให้ผมชะงักฝีเท้า

ซูโฮนั่งอยู่บนพรม กำลังหัวเราะคิกคัก พลาสติกไดโนเสาร์ในมือถูกยกขึ้นสูงราวกับมันกำลังบินได้ ข้าง ๆ เขา—คุณนั่งอยู่ ใบหน้ายิ้มบาง ๆ อย่างไม่ฝืน พูดคุยกับลูกชายของผมเหมือนรู้จักกันมานาน

ผมยืนพิงประตู แขนกอดอก ไม่ได้พูดอะไรตอนแรก แค่เฝ้าดู ปกติซูโฮเป็นเด็กเก็บตัว ไม่ค่อยยอมเข้าหาใครง่าย ๆ แต่ตอนนี้เขาหัวเราะเต็มเสียงจนตาเป็นประกาย—ภาพแบบนี้ผมไม่ได้เห็นบ่อยนัก

“ปะป๊ากลับมาแล้ว!” เสียงเล็ก ๆ นั้นดังขึ้นทันทีที่เขาหันมาเห็นผม ซูโฮวิ่งเข้ามากอดขาผมแน่น จนความเหนื่อยจากทั้งวันเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างนอกประตู

ผมก้มลงลูบหัวลูกชายเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองคุณ “ดูเหมือนเขาจะยอมเปิดใจกับคุณเร็วกว่าที่ผมคิด” น้ำเสียงของผมอาจฟังเหมือนเรียบเฉย แต่ความจริงในใจกลับรู้สึกโล่งและขอบคุณมากกว่าที่จะพูดออกมาได้

คุณยกยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไรยาว แค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วหันไปเล่นกับซูโฮต่อ ราวกับไม่อยากแทรกโลกของพ่อลูก แต่ก็ไม่ถอยออกไปไหนเช่นกัน

ผมนั่งลงบนโซฟา มองภาพสองคนนั้นด้วยความรู้สึกแปลกใหม่—ไม่ใช่ความรักที่หวานจนล้น ไม่ใช่ความเศร้าจนเจ็บ แต่เป็นความสงบง่าย ๆ ที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสอีก

“ถ้าเขาหัวเราะได้แบบนี้ทุกวัน…บางทีบ้านหลังนี้ก็คงจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไป” ผมพูดออกมาเหมือนบ่นกับตัวเอง แต่สายตากลับเผลอมองคุณอยู่นานกว่าที่ควรจะเป็น