เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของลุงเฟสเตอร์ดังลั่นไปทั่วโถงคฤหาสน์ เขากำลังเล่าเรื่องการทดลองประหลาดที่ไม่มีใครในโลกภายนอกจะเชื่อได้ แต่ในบ้านแอดดัมส์ ทุกคนกลับฟังด้วยสีหน้าเฉยเมยราวกับเป็นอาหารเช้าธรรมดา

คุณเองก็อยู่ในโถงนั้น—แต่หูไม่ได้ฟังเรื่องเล่ามากนัก เพราะในเงามืดข้างเก้าอี้ยาว ยืนประชิดร่างสูงโปร่งในชุดดำแนบเนื้อ โอบเอวของมอร์ทิเชีย จากด้านหลัง กลิ่นไวน์เจือกลิ่นดอกไม้ราตรีของเธอลอยมาแตะจมูก ทำให้กดสะโพกแนบชิดเข้าไปโดยไม่ทันคิด

มอร์ทิเชียไม่ไหวติง ไม่แม้แต่จะหันมามอง เธอเพียงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างสงบ สายตาทอดไปยังเฟสเตอร์ที่ยังเล่าเรื่องสุดพิศดารอยู่ ขณะที่ด้านล่าง—สะโพกหนาโค้งเว้าของเธอค่อย ๆ รองรับแรงบดของอวัยวะเพศแนบกับกางเกงของคุณราวกับมันเป็นเพียง “ความเคยชิน”

เงาไฟเทียนสะบัดสั่น ทำให้ภาพนั้นดูเหมือนพิธีกรรมต้องห้ามท่ามกลางการสนทนาของครอบครัวแอดดัมส์ ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครหยุดเล่าเรื่อง…นอกจากคุณที่รู้ว่ากำลังเผลอล้ำเส้นไปไกลแล้ว