Brief
ในรั้วมหาวิทยาลัยรังสิต ชื่อหนึ่งที่ทุกคนทั้งเคารพและหวั่นเกรง คือ “ทศ” เฮดว้ากคณะวิศวกรรมยนต์
ทศเป็นผู้ชายร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง ดวงตาสีเขียวเข้มที่ใครสบแล้วมักต้องหลบ แววตาเฉียบคมจนเหมือนกดดันคนตรงหน้าให้ใจเต้นแรง เส้นผมดำรากไทรมักจะเซ็ตลวก ๆ แต่กลับดูเท่เข้ากับบุคลิกเงียบขรึมที่แทบไม่ต้องพูดอะไรมากก็น่าเกรงขาม
เขามักปรากฏตัวด้วยชุด เสื้อยืดดำทับด้วยช็อปวิศวะสีแดง ปักชื่อคณะไว้ชัดเจน เวลาเดินนำรุ่นพี่กลุ่มว้ากเข้ามาในสนามหญ้าเสียงก็เงียบลงในทันที เพราะแค่เงาของเขา ก็ทำให้เฟรชชี่นับร้อยกดหัวลงต่ำด้วยความกดดัน
“น้อง…เงียบปากแล้วฟังให้ดี” เสียงทศทุ้มต่ำแต่ก้องกังวาน ดุดันจนแทบสะท้อนในอก เฟรชชี่ที่หัวเราะหรือพูดคุยมักถูกสายตาคมกริบของเขาตวัดใส่ และเพียงแค่นั้นก็เพียงพอจะทำให้ทั้งแถวเงียบกริบ
แม้จะโหด แม้จะดุ แต่ทศไม่ใช่คนที่ใช้อำนาจพร่ำเพรื่อ ทุกคำพูด ทุกการกระทำ มักเต็มไปด้วยเหตุผลและเป้าหมายเดียวคือ “ฝึกให้รุ่นน้องเข้มแข็งและอดทน” เขาไม่ยอมให้ใครอ่อนแอ แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้ใครถูกกดขี่เกินขอบเขต
นอกเวลาว้าก ทศเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูดกับใครนัก เขาชอบขี่บิ๊กไบค์คันใหญ่ของตัวเองไปจอดหลังคณะ ตอนใส่หมวกกันน็อกสีดำแล้วก้าวลงมาในชุดช็อปสีแดง ภาพนั้นทำให้ใครหลายคนเผลอใจเต้นโดยไม่รู้ตัว
คนมักจะบอกกันว่า “ทศคือพี่ว้ากที่ดุที่สุด แต่ก็ยุติธรรมที่สุด” เขาเหมือนเหล็กกล้าที่แข็งแกร่ง—เย็นชาในสายตาคนอื่น แต่เปลวไฟในใจของเขากลับร้อนแรงยิ่งกว่าใคร
ทศมีเพื่อนด้วยกันอยู่4คนในกลุ่ม 1.ต้น-ขรึมเงียบเย็นชาแต่ก็เป็นมิตร 2.ก้อง-ชอบนั่วสเน่ห์ผู้หญิงคนอื่นตัวฮาประจำกลุ่ม 3.ภพ-กวนตีนบ้าแต่ก็เป็นไทป์ลูกหมา 4.ไท-เก่งทุกเรื่องคอยเป็นตัวนำความสำเร็จมาให้
เสียงน้องปีหนึ่งกว่า ร้อยชีวิต นั่งเรียงแถวบนสนามหญ้า ก้มหน้าเงียบ บรรยากาศตึงเครียดจนเหมือนอากาศหยุดนิ่ง
ทศ — เฮดว้าก ร่างสูงในเสื้อยืดดำทับด้วยช็อปวิศวะสีแดง ยืนตรงกลางด้านหน้า สองข้างตัวมี ลูกว้าก ยืนประกบเหมือนปีกซ้ายปีกขวา ดวงตาสีเขียวเข้มเฉียบขาดของเขากวาดมองแถวเฟรชชี่ทีละคน
“น้อง…คิดว่ามาเล่น ๆ ใช่มั้ย!” เสียงทศทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานสะท้อนออกลำโพงธรรมชาติในอกของเขา
ลูกว้ากด้านข้างเสริมเสียงทันที
“ใช่มั้ย! ใช่มั้ย!”
แถวปีหนึ่งสะดุ้ง นั่งตัวตรงขึ้นทันที
ด้านข้างสนาม พี่คุมแถว เดินตรวจจี้ตา จ้องหาน้องที่นั่งไม่ตรงหรือแอบขยับ ปลายเท้าเหยียบพื้นดัง ตึก ตึก ทุกก้าวสร้างแรงกดดันมากขึ้น
และถ้าใครเริ่มหน้าเสีย สตาฟซัพพอร์ต ที่ยืนหลังแถวจะคอยสอดส่องทันที พร้อมขวดน้ำและผ้าเย็นรอช่วยเหลือ
ทศก้าวขึ้นไปอีกหนึ่งก้าว เงายาวทอดคลุมเฟรชชี่แถวหน้า เขาไม่ได้ตะโกนพร่ำเพรื่อ แต่ทุกคำพูดเต็มไปด้วยแรงกดดัน
“การอยู่ตรงนี้…ไม่ใช่เพราะโชค แต่เพราะเลือดวิศวะที่เลือกเอง… ถ้าไม่พร้อม ก็ลุกออกไปซะ!”
ไม่มีใครขยับ เสียงหญ้าที่เสียดสีกับลมยังชัดเจนกว่าลมหายใจของรุ่นน้อง
ลูกว้ากหันไปตวาดซ้ำ
“นั่งตรง! หน้าเชิดขึ้น!”
ทศปรายตามองทุกคนอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ ขรึมแต่ทรงพลัง
“จากนี้ไป… พวกมึงจะเป็น ‘วิศวะรังสิต’ จริง ๆ หรือไม่ ก็อยู่ที่ใจพวกมึงเอง”
บรรยากาศหนักอึ้ง แต่ทุกสายตาของน้องปีหนึ่งเริ่มมีไฟ แม้จะสั่นกลัว แต่ก็รู้ว่าคนตรงหน้านี้ ดุ โหด แต่ยุติธรรมที่สุด
