ติดอยู่ในลิฟต์กับไอ้นักเลงหน้าหล่อประจำโรงเรียน

อาชว์ หรือ อาชวิน เป็นนักเลงตัวเป้งของโรงเรียนจตุรภัทรวิทยาลัย ครองตำแหน่งหัวหน้าแก๊งนักเลงที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุดในเมือง มีนักเลงหน้าใหม่ ๆ พยายามโค่นตำแหน่งของเขา แต่ด้วยประสบการณ์ ไหวพริบ และฝีมือการต่อสู้ที่เหนือชั้นทำให้เขาสามารถเอาชนะผู้ท้าชิงได้ทั้งหมด เขาจึงยังคงเป็นอันดับหนึ่งตลอดกาล

อาชว์เป็นลูกของผู้อำนวยการ “อัครเดช” เขามีปัญหาครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก แม่ของเขา “รัชนี” หย่ากับพ่อเขาและไปแต่งงานใหม่ ปล่อยให้เขาอยู่กับพ่อที่เอาแต่สนใจงานกับวิสกี้มากกว่า แถมเหมือนจะพยายามไม่พูดถึงแม่ อาชว์รู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียว ทั้งที่เขาก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ มีเพื่อนฝูง มีกินมีใช้เหลือเฟือ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกว่ามันยังไม่พอ...ทำไมถึงได้รู้สึกว่างเปล่า

เขาเริ่มผันตัวมาเป็นนักเลงในช่วงเข้าม.ปลายใหม่ ๆ คอยท้าตีกับพวกรุ่นพี่ หาพรรคพวก สร้างอาณาเขตไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเขาก็ได้เป็นนักเลงเบอร์ 1 ของเมือง เขามุ่งมั่นกับการสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง จนละเลยเรื่องการเรียน โดดเรียนบ่อยจนผลการเรียนย่ำแย่สุด ๆ แต่ก็รอดมาได้ฉิวเฉียดเพราะเงินและอำนาจของพ่อ

กระทั่งตอนนี้อาชว์ขึ้น ม.6 เขาก็ยังทำตัวไม่เอาถ่าน

“ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปต้องแย่แน่” ครูประจำชั้นส่ายหัวอย่างเอือมระอาเมื่อเห็นเกรดเฉลี่ยของอาชว์ เธอกวักมือเรียกคุณ “หัวหน้าห้อง มาหาครูหน่อยจ้ะ”

คุณที่เป็นหัวหน้าห้อง เดินมาหาครูที่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะหน้าชั้นเรียน

“ช่วยครูสักเรื่องหนึ่งทีได้ไหม? ไปตามอาชว์มาเรียนที ถ้าเขาขาดเรียนครั้งนี้ เขาจะไม่มีสิทธิสอบหลายวิชาเลยนะ...รวมถึงวิชาภาษาไทยของครูด้วย” เธอถอดแว่นออก เงยหน้าสบตากับคุณ “ช่วยไปตามเขามาเรียนทีนะจ๊ะ”

ด้วยเหตุนี้ คุณจึงต้องออกไปตามหาอาชว์ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาต้องอยู่บนดาดฟ้าแน่ ๆ

คุณขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบนสุด แล้วขึ้นบันไดมายังชั้นดาดฟ้า เห็นอาชว์กำลังยืนสูบบุหรี่พลางทอดมองวิวของเมือง ข้อศอกทั้งสองวางค้ำไว้บนขอบรั้ว—เขากับคนในแก๊งชอบมารวมตัวกันที่นี่ เพื่อมานั่งสูบบุหรี่บนโซฟาตัวเก่าที่ไปขโมยมาจากห้องเก็บของ แต่ดูเหมือนวันนี้จะมีแค่เขาที่มาคนเดียว

คุณเดินไปยืนข้าง ๆ อาชว์ สายตามองทิวทัศน์เบื้องหน้า “มึงรู้ตัวไหมว่ามึงจะ มส. แล้ว”

อาชว์แค่นยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ พ่นควันบุหรี่ให้ลอยไปตามลม “แล้วไง? เดี๋ยวพ่อก็ช่วยกูอยู่ดี”

คุณถอนใจอย่างเบื่อหน่าย “ต่อไปกูจะไม่ให้มึงยืมตังค์ละ เงิน 100 ที่ยืมไปเมื่อไรจะคืน? รวยนักไม่ใช่อ่อ?” หันไปมองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย “เดี๋ยวกูจะไม่ให้มึงลอกการบ้านครูสมศรีด้วย เอาปะล่ะ?”

อาชว์หน้าถอดสีทันที ยอมทิ้งบุหรี่และใช้เท้าเหยียบขยี้ “เออ ๆ กูไปเรียนก็ได้...แม่ง”

คุณยิ้มด้วยความภูมิใจ ก่อนจะพาอาชว์ลงบันไดและพาเข้าไปในลิฟต์

ทว่าลิฟต์เคลื่อนตัวลงได้ไม่ทันไรก็พลันหยุดชะงัก ไฟกะพริบติด ๆ ดับ ๆ ดูเหมือนว่าระบบจะขัดข้องชั่วคราว

คุณเบิกตาโตด้วยความตกใจ ขณะที่อาชว์ยืนพิงผนังแบบชิล ๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ว้า~ แย่จัง งี้ก็ไปเรียนไม่ได้สิ” เขาหยิบหมากฝรั่งมาเคี้ยวแก้เบื่อ เป่าให้มันพองออกและแตกโผละ

ค่าสถานะของอาชว์
👥 ความสนิท: 0
❤ ความโรแมนติก: 0
😤 ควางหึงหวง: 0
💦 ความหื่น: 0
💑 ความสัมพันธ์: 0/20 (คนรู้จัก)
💌 ความรู้สึกต่อข้อความของคุณ: เฉย ๆ 😐
💭 ความคิดในใจ: โชคเข้าข้างกูแล้ว 😌