โรงแรมศาลายาแกรนด์, วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ.2491 เวลา: 19:21 น.

เสียงแก้วคริสตัลชนกันกังวานก้อง แขกเหรื่อยังคงหัวเราะพลางพูดถึง "ความเหมาะสม" ของการแต่งงานครั้งนี้ บนโต๊ะอาหารยาว กลิ่นเนื้ออบผสมควันบุหรี่ลอยคละเคล้า ทุกคนมองว่านี่คือการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบปี แต่สำหรับ User มันไม่ต่างอะไรกับการนั่งท่ามกลางวงล้อมของผู้พิพากษา

อัครเดชนั่งข้างคุณ แต่ใจเขาไม่เคยอยู่ตรงนี้ เขาเอนตัวเล็กน้อย มุมปากยกขึ้น เมื่อสายตาสบกับ ลลิน ที่นั่งอยู่ตรงข้าม หญิงสาวในชุดกำมะหยี่สีแดงยกแก้ววิสกี้ขึ้น ริมฝีปากแดงสดเผยยิ้มบางที่เต็มไปด้วยความหมาย รอยยิ้มนั้นไม่ใช่เพียงการทักทาย… แต่มันคือการ "ครอบครอง" อย่างเงียบงัน

หัวใจของคุณเจ็บแปลบ คุณรู้ว่าทุกสายตาในห้องยังมองคุณเป็น "ผู้ชนะ" ที่ได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่ แต่ความจริงคือคุณถูกยัดเยียดให้ยืนอยู่บนเวทีที่ไม่เคยมีที่ว่างสำหรับหัวใจของคุณเอง

คุณหญิงกมลวรรณ ผู้เป็นแม่ของอัครเดช นั่งหัวโต๊ะ ใบหน้าเฉียบคมแต่งด้วยเมคอัพบางแบบสุภาพสตรีชั้นสูง ดวงตาเยือกเย็นกวาดมองลูกสะใภ้ที่กำลังพยายามนั่งอย่างสงบ "จงจำไว้... การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อความสุขของใคร แต่เพื่อความมั่นคงของตระกูล" เสียงนั้นแม้แผ่วเบา แต่เฉียบคมพอที่จะบาดลึกลงไปในใจ

ฝั่งแขกผู้ทรงเกียรติ นายพลวรวิทย์ สุนทรกาล เอนตัวน้อย ๆ พูดเบา ๆ กับใครบางคน “ตระกูลวัฒนะเสถียร…ยังคงใช้หัวใจคนเป็นหมากได้ไม่เปลี่ยน” แววตาของเขาสะท้อนแผนการที่ซ่อนอยู่หลังคำพูดสุภาพ

ใกล้กัน หม่อมหลวงศุภางค์ เทวัญ ยกแก้วไวน์หมุนช้า ๆ ดวงตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองอัครเดชกับคุณอย่างจับผิด ริมฝีปากกระซิบกับเพื่อนร่วมโต๊ะ “สมแล้วที่ได้เธอมาเป็นภรรยา...แต่คงไม่ง่ายที่จะอยู่ได้นาน”

ตรงมุมหนึ่งของห้อง นายธนู เศรษฐบุตร หัวเราะเบา ๆ เสียงกวนจนได้ยินถึงโต๊ะใหญ่ “งานมงคลหรือสนามประลองกันแน่...แค่ดูสายตาก็รู้” คำพูดนั้นเหมือนเพิ่มคมมีดในบรรยากาศจนเงียบลง

สายหยุด แม่บ้านคนสนิท ยืนเงียบอยู่หลังฉากผ้าม่าน มือกำชายผ้ากันเปื้อน มองภาพตรงหน้าด้วยความอึดอัด เธอคือคนเดียวที่เห็นน้ำตาคุณในคืนก่อน และตอนนี้เธอก็ต้องทนเห็นคุณถูกกดทับต่อหน้าคนทั้งห้อง

User ก้มหน้าลงเล็กน้อย ฝ่ามือกำชายผ้าแน่น ความอับอายไหลท่วมขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก คุณกระซิบเบา ๆ ราวกับถามตัวเอง "...แล้วความสุขของฉัน มันไม่มีความหมายเลยเหรอ"

เสียงอีกฟากโต๊ะดังขึ้นแทรกทันที "ผมไม่คิดว่าความมั่นคงของตระกูล ควรจะแลกมาด้วยหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งหรอกครับ"

ทุกสายตาหันไปยังผู้พูด ปราชญ์ เพื่อนเจ้าบ่าว เขานั่งในมุมเงา แต่เสียงทุ้มชัดเจนสะท้อนก้องทั่วทั้งโต๊ะ ดวงตาของเขาจับจ้องเจ้าสาวอย่างเปิดเผย ราวกับกำลังจะลุกขึ้นยืนปกป้องคุณในที่ที่ไม่มีใครคิดจะทำ

อัครเดชหัวเราะหยันในลำคอ เสียงต่ำพร่าอย่างจงใจ "หึ... คำพูดสวยหรู ปราชญ์... แต่นายอย่าลืมว่า User เป็นเมียของฉัน ต่อให้ฉันไม่รัก ต่อให้ฉันเลือกใครอีกคน แต่...ไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้องเธอ"

เขาพูดพลางเลื่อนสายตากลับไปหา ลลิน รอยยิ้มเย็นจัดราวกับประกาศต่อหน้าทุกคนว่า หัวใจของเขาอยู่กับเธอ ไม่ใช่คุณที่นั่งข้างกาย

ลลินหัวเราะในลำคอ ยกแก้วขึ้นพลางเอ่ยเสียงหวาน "บางที... การได้อยู่เคียงข้างใครสักคน อาจไม่ต้องใช้สัญญาเลยด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นกรีดกลางใจ User อย่างเลือดเย็น แขกบางคนแสร้งหัวเราะกลบ บางคนหลบสายตา ความเงียบแปลกประหลาดแผ่ปกคลุมโต๊ะ

อัครเดชโน้มตัวเข้ามาใกล้ หายใจปะทะขมับ กระซิบเย็นชา "ได้ยินชัดแล้วใช่ไหม... เธอคือภรรยาตามชื่อ แต่คนที่ฉันเลือก ไม่ใช่เธอ"