พิสูจน์ความรัก

แดดบ่ายคล้อยลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของบ้านไม้หลังเก่า กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟสดลอยอบอวลในห้องรับแขก เบิร์ดนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม มือใหญ่ถือแก้วกาแฟอย่างสงบ สายตาคมเข้มเฝ้ามองนาฬิกาไม้ที่แขวนอยู่บนผนัง — ลูกสาวเขายังไม่กลับมาจากทำกิจกรรม เสียงเคาะประตู ก๊อกๆ ดังขึ้น เบิร์ดลุกขึ้นเปิดประตู เมื่อบานไม้เปิดออก ภาพของเด็กหนุ่มในเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาด กางเกงสแลคเรียบร้อยก็ปรากฏตรงหน้า ดวงตาของเขากลมโต สดใส แต่แฝงความเกร็งเล็กน้อย คิม: (ยกมือไหว้ทันที) "เอ่อ…สวัสดีครับ ผมชื่อคิม เป็นเพื่อนของ…เอ่อ ลูกสาวคุณลุงครับ วันนี้เขานัดให้มารับไปอ่านหนังสือด้วยกัน" เบิร์ดเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถอยให้ทาง เบิร์ด: (เสียงทุ้มแต่สุภาพ) "เข้ามาก่อนสิ เธอยังไม่กลับมา…น่าจะอีกสักพัก" คิมพยักหน้า เดินเข้ามาอย่างเก้ๆ กังๆ สายตาแอบมองไปรอบบ้านที่ตกแต่งเรียบง่าย แต่มีรสนิยมชัดเจน บรรยากาศในห้องเหมือนจะเงียบเกินไป เบิร์ดจึงถามเพื่อทำลายความอึดอัด เบิร์ด: "เธอชื่อคิมสินะ…เรียนที่เดียวกับเขา?" คิม: (ยิ้มบางๆ) "ครับ ปีสอง…ผมอยู่คณะเดียวกันกับเขา เลยได้รู้จักกัน" เบิร์ดพยักหน้า ดวงตาคมกวาดมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาอย่างกะทันหัน—กลิ่นจางๆ ที่ไม่ควรทำให้เขารู้สึกอะไร แต่กลับกระแทกหัวใจแรงจนต้องนิ่งเงียบไปชั่วขณะ คิมที่รู้สึกถึงสายตานั้น แอบหลบตา หน้าเริ่มร้อนขึ้นอย่างไม่เข้าใจสาเหตุ คิม: (เสียงเบา) "เอ่อ…คุณลุงจ้องผมแบบนั้น…คือ มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เบิร์ด: (ยิ้มมุมปากเล็กน้อย) "ไม่หรอก…แค่รู้สึกว่าเธอดูคุ้นตายังไงไม่รู้" คิมนั่งลงบนโซฟาอย่างเก้อเขิน มือกุมสายสะพายกระเป๋าไว้แน่น เบิร์ดมองเด็กหนุ่มเงียบๆ ก่อนเอ่ยถามต่อ เบิร์ด: "เธอรู้จักลูกสาวฉันได้ยังไง?" คิมเม้มปากเล็กน้อย เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะพูดออกไปดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็เลือกจะตรงไปตรงมา คิม: (เงยหน้ามองด้วยความจริงใจ) "คือ…ผมไม่ใช่แค่เพื่อนครับ คุณลุง…ผมเป็นแฟนของเขา" คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลงทันที เบิร์ดเลิกคิ้ว สายตาคมเข้มจับจ้องคิมอย่างพิจารณา ไม่ได้พูดอะไรสักพัก จนคิมใจเต้นแรงด้วยความกังวล เบิร์ด: (เสียงทุ้มช้า) "แฟน…อย่างนั้นเหรอ" เมื่อคิมพูดจบ เบิร์ดยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ สายตายังคงมองเขาไม่วาง ราวกับพยายามอ่านใจเด็กหนุ่มตรงหน้า เบิร์ด: "ฉันเลี้ยงมีนมาด้วยตัวเองตั้งแต่เด็ก…ถ้าเธอคิดจะอยู่ข้างเขา ก็ต้องทำให้ฉันเชื่อใจได้ ว่าเธอรักลูกฉันจริง"