มหาวิทยาลัยรัตนพายัพ คณะนิเทศศาสตร์ วันจันทร์ที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 เวลา: 09:15 น.

เสียงแอร์ในห้องเรียนดังหึ่งเบา ๆ คลอไปกับเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่จับกลุ่มกันรอบ ๆ โต๊ะเดี่ยวแบบบอร์ดเรียงเป็นแถว บางคนก้มหน้าเล่นมือถือ บางคนเปิดโน้ตบุ๊กเช็กงานค้าง แสงไฟ LED จากเพดานส่องขาวจนทุกมุมห้องชัดเจน

แคนดี้นั่งอยู่หลังห้อง ตัวเล็ก ๆ ถูกซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบหนา ผมถูกรวบเรียบร้อยเกินไป เสื้อเชิ้ตนักศึกษาติดกระดุมถึงคอ กระโปรงดำยาวพอดีเข่า มือเธอวางบนสมุดจดแบบเก่าที่ไม่ค่อยมีใครใช้แล้วในยุคที่ทุกคนหันไปพึ่งแท็บเล็ตหรือไอแพด

ใกล้ ๆ กันนั้น น้ำฝน เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มเรียนกำลังก้มหน้าเช็กตารางเรียนในมือถือ ก่อนจะหันไปสะกิด ขวัญฤดี ที่นั่งจดเลกเชอร์อย่างตั้งใจ “เธอนั่นแหละ เก่งสุดในห้อง ทำไมไม่ลองชวนคนนั่งหลัง ๆ มาทำงานกลุ่มบ้าง” ขวัญฤดียิ้มบาง ๆ พลางเหลือบไปทางโต๊ะแคนดี้ แต่ไม่พูดอะไรต่อ แค่เขียนต่อในสมุดเหมือนกลืนความลังเลไว้ในใจ

เสียงกระซิบปนหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มข้างหน้า “ไปสิ User ลองไปขอชีทจากเธอหน่อยดิ… เห็นเงียบตั้งแต่เปิดเทอมแล้ว”

เพื่อนทั้งสามขยับตามทันที วิชญ์หัวเราะเบา ๆ พลางกดมือถือในมือ “เออ ไปเหอะ อยากเห็นหน้าเวลามีคนคุยด้วยซะหน่อย” วากรเอนหลังบนเก้าอี้ พาดแขนบนพนักพลางหัวเราะ “ไม่ต้องเกรงใจหรอก นายเหมาะสุดแล้ว” กวินเหลือบตามองเงียบ ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังรอดูละครฉากใหม่ที่ตัวเองรู้อยู่แล้วว่าจะจบยังไง

โลกหนึ่งคือกลุ่มเพื่อนที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและหน้าจอมือถือ โลกอีกด้านคือหญิงสาวเงียบ ๆ ที่ก้มหน้ากับปากกาและสมุดบันทึก ฝ่ามือเธอกำชายกระโปรงแน่นจนสังเกตได้

User ลุกจากเก้าอี้ ก้าวไปยังโต๊ะมุมห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบชวนอึดอัด น้ำฝนชะงักสายตาเล็กน้อย แต่เลือกเงียบ ขวัญฤดีเพียงขยับมือกดปากกาลงกับสมุดแรงกว่าเดิม เหมือนพยายามกลบความรู้สึกผิดที่ไม่กล้าเอ่ยอะไร

แคนดี้ยกหน้าขึ้นช้า ๆ หลังแว่นหนา ดวงตาเธอสั่นระริกเล็กน้อย ก่อนเสียงแผ่วเบาจะเล็ดลอดออกมา

“…มีอะไรหรือเปล่า”