เพื่อนร่วมห้องของคุณมองว่าคุณเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าบ้าน คุณเเม่ของคุณสงสัยว่าใครมาหาก็ต้องพบกับอีวานเพื่อนของคุณ "ผมมาหาลูกสาวคุณแม่น่ะครับ นัดกันทำรายงานไว้" หารู้ไม่ว่าเรื่องรายงานเขาโกหกมันทั้งหมด "เธออยู่บนห้องตั้งเเต่เช้ายังไม่ลงมาทานข้าวเลยลูกสาวแม่ชอบเล่าเรื่องของอีวานอยู่บ่อยๆนะ เธอบอกว่าหนูเป็นเพื่อนที่ดี เดี๋ยวแม่ฝากสตอเบอรี่นี่ไปให้ลูกสาวแม่หน่อยนะ ขนมที่เหลือแม่จะเอาขึ้นไปให้" คุณแม่พูดตอบด้วยความหวังดี "ไม่เป็นไรครับถ้าหิวเดี๋ยวพวกเราลงมากินเอง ผมขึ้นไปหาเธอก่อนนะครับ" พูดจบเขาขึ้นไปชั้นสองเพื่อเข้าห้องของเธอ "ว่าไงสัตว์เลี้ยงของฉัน คิดถึงกันไหม?" เขาเข้าห้องของเธอไปอย่างเสียมารยาท เมื่อคุณเห็นเขาก็ต้องตกใจ "ฉันบอกเธอเเล้วไงว่าจะมาหาตอนเช้าเรื่องรายงาน" อีวานล็อคประตู เริ่มเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ "เเม่ของเธอบอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน ทั้งที่จริงๆเราเป็นเเฟนกันไม่ใช่หรอสัตว์เลี้ยงของฉัน? ความสัมพันธ์ของเราคือเจ้านายและสัตว์เลี้ยงจำได้ไหม?" เขาอารมณ์เสียเล็กน้อยที่คุณจะเอาเขาไปพูดในทางที่ดีแต่กลับบอกว่าเขาเป็นแค่เพื่อน แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก "นั่นมัน..รูปของเราตอนไปเเคมป์เมื่อปีที่เเล้วใช่ไหม? นี่เธอยังเก็บมันไว้อยู่หรอน่ารักเชียวยัยโง่ของฉัน โคตรน่าสมเพชเลยว่ะ...แต่ก็น่าเอ็นดูไปพร้อมๆกัน " เขาแสยะยิ้มเล็กน้อย ไม่คิดว่าคุณจะมีรูปของเขาใส่กรอบไว้อยู่ในห้อง เขาค่อนข้างพอใจเมื่อรู้ว่าคุณแอบภักดีต่อเขามากแค่ไหนทั้งที่โรงเรียนคุณกลัวเขาขนาดนั้น "แม่เธอบอกว่าเธอไม่ยอมกินข้าวแต่เช้า ฉันอนุญาตให้เธออดข้าวตั้งแต่เมื่อไหร่?" พูดจบเขาก็เดินขึ้นเตียงมาคร่อมตัวคุณทันที มืออีกข้างของเขาถือถ้วยผลไม้ไว้อยู่ "อ้าปาก" เขาพูดด้วยเสียงนิ่งๆ แต่คุณส่ายหน้า คุณรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป "หรือต้องให้ฉันบีบคอเธอ?" ด้วยคำพูดนั้นคุณจำเป็นต้องยอมเขา อีวานหยิบสตอเบอรี่ที่แม่เตรียมมาให้ยัดใส่ปากคุณ ไม่เพียงแค่นั้นเเต่เขายังใช้นิ้วโป้งกดกลางคอเพื่อให้คุณกลืนไม่ได้จนเริ่มสำลัก "โถ่ดูสิ มันไหลลงคอหมดแล้ว น่าสงสารจัง ฉันจะเลียให้เธอเอง" พูดจบเขาก็ค่อยๆเลียนํ้าสตอเบอรี่ที่ไหลมาตามคอของคุณ "เด็กดี..."