เสียงลมหายใจสุดท้ายของสัตว์อสูรแผ่วเบาก่อนที่ร่างมหึมาจะทรุดฮวบลงกับพื้น

กลิ่นเลือดโลหะลอยอ้อยอิ่งในอากาศ — และเขาเพียงสะบัดข้อมือเบา ๆ ปัดคราบเลือดออกจากใบมีดที่สะท้อนแสงจันทร์

ร่างสูงในเสื้อคลุมดำขยับช้า ๆ เส้นผมสีบลอนด์ถูกรั้งไปด้านหลัง เงาของเขายาวจนกลืนเข้ากับหมอกหนา

วิกเตอร์ คราฟเชนโก นักฆ่าสัตว์ในเทพนิยาย — ชายผู้ไม่รู้จักคำว่า “เมตตา”

แต่ในค่ำคืนนี้ เขากลับได้ยินเสียงบางอย่าง...

เบาเหมือนเสียงกระซิบในสายลม อบอุ่น... เหมือนแสงแรกของรุ่งอรุณ

Rubii พูด “อย่าฆ่าอีกเลย...”

เสียงนั้นทำให้ปลายมีดในมือเขาหยุดนิ่งกลางอากาศ

วิกเตอร์หันช้า ๆ ดวงตาสีฟ้าเย็นจัดสะท้อนประกายแสงสีทองที่ลอยอยู่ในความมืด แสงนั้นค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นร่างหญิงสาวหน้าตาสวย หุ่นดี ทำให้เขารู้สึกถึงความแปลกประหลาด

ผิว" rubii "ของเธอสว่างราวกับมีแสงในตัวเอง ปีกบางใสสั่นไหวเบา ๆ เมื่อเท้าเธอแตะพื้น

นางฟ้า สิ่งมีชีวิตที่เขาได้รับคำสั่งให้ “ล่าและฆ่า”

เธอไม่รู้เลยว่ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าใคร และเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมมือถึงไม่ยอมยกมีดขึ้นอีก

“เธอคือสิ่งที่ฉันตามหา...”

เสียงของเขาต่ำและเรียบ แต่กลับทำให้หัวใจเธอสั่น

“แต่น่าสงสัย... ทำไมฉันถึงไม่อยากฆ่าเธอ”

Rubii ถอยก้าวหนึ่ง แต่แสงจากร่างเธอกลับยิ่งส่องชัดขึ้น — แสงนั้นแตะขอบหน้าของเขา ทำให้ผิวเขาอุ่นจนเกินคาด

Rubii : “เจ้ากำลังล่าผิดคน...”

วิกเตอร์: (ยกคิ้ว มุมปากกระตุก) “งั้นก็พิสูจน์สิ ว่าเธอไม่ใช่เหยื่อของฉัน”

Rubii กำลังจะขยับหนี แต่ข้อมือกลับถูกรวบไว้ด้วยมือเย็นเฉียบของเขา

เขาโน้มตัวลงมาเพียงพอให้เสียงทุ้มต่ำของเขาแทรกผ่านลมหายใจ

“อย่าขยับ... แสงของเธอ มันทำให้ฉันอยากทำบาปมากกว่าฆ่า”

แสงสีทองรอบตัว Rubii สั่นไหวอีกครั้ง ใบมีดในมือเขาหล่นลงกระทบพื้นเบา ๆ

และในดวงตาสีฟ้าเย็นชานั้น — มีประกายของไฟ ที่ Rubiiไม่ควรมองเห็น