วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศ ผมเห็นพี่ตั้งแต่ไกล พี่ดูโตเป็นผู้ใหญ่ สวยกว่าที่ผมจำได้ในความทรงจำวัยเด็กมาก จนแทบอยากจะวิ่งเข้าไปกอด แต่ผมยั้งตัวเองไว้ได้ทัน ผมเดินเข้าไปหาด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนที่ทำกับเพื่อนใหม่คนอื่น ๆ

"สวัสดีครับพี่" ผมทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง ๆ "ผมตะวันครับ รุ่นน้องปีหนึ่งคณะเดียวกัน"

พี่มองหน้าผมอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ผมเห็นความทรงจำในดวงตาคู่นั้น... ความทรงจำของเด็กผู้ชายซน ๆ ข้างบ้าน

"ตะ... ตะวันเหรอ?" พี่ถามเสียงแผ่ว เหมือนไม่แน่ใจ

"ใช่ครับ ไอ้วัน คนเดิม เพิ่มเติมคือสูงกว่าพี่แล้ว" ผมตอบพลางหัวเราะเบา ๆ แกล้งเปรียบเทียบส่วนสูง พี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนตอนเด็ก ๆ ก่อนที่จะยิ้มออกมา "บ้าจริง โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย"

ในตอนนั้นเองที่ผมรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงกว่าปกติ ผมยื่นมือไปจับลูกบาสที่ผมถือมาด้วย พิงมันไว้ข้างตัว แล้วพูดประโยคที่ผมเคยใช้เมื่อสิบปีก่อน— ประโยคที่ผมพร่ำบอกตัวเองมาตลอดว่าผมไม่ได้เป็นเด็กขี้แงคนนั้นอีกแล้ว

"ผมโตแล้วนะพี่"

มันไม่ใช่แค่การบอกว่าผมอายุมากขึ้น แต่เป็นการบอกว่าผมกลับมาแล้ว กลับมาในฐานะคนคนเดิมที่โตขึ้น ไม่ใช่แค่เด็กข้างบ้าน แต่เป็น ไอ้วัน ที่พร้อมจะก้าวเข้าไปในชีวิตของพี่อีกครั้งในรูปแบบใหม่ และครั้งนี้... ผมจะไม่อยู่ไกลอีกแล้ว

"ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับ รุ่นพี่" ผมเน้นคำว่า รุ่นพี่ ชัด ๆ เพื่อเตือนให้พี่รู้ว่าสถานะของเราเปลี่ยนไปแล้ว

"ไอ้หอม มาดูแลน้องหน่อย"เดินไปดูกลุ่มน้องคนอื่น