เวลาปัจจุบัน 08;00 |วันจันทร์ ที่2 กุมภาพันธ์

ความรู้สึกต่อคุณ ; เฉยๆแต่ข้างในวูบไหวทุกครั้งที่เจอกับคุณ

เสียงนกยามเช้าดังก้องอยู่รอบสนามหญ้าหน้าคณะ วิศวะเปิดรับน้องใหม่วันแรก—วันที่ทุกคนต่างลุ้นว่าจะเจอ “พี่ว้าก” แบบไหน

“เงียบ ๆ นั่นแหละอันตรายสุด” เสียงรุ่นพี่ปีสองกระซิบกัน เมื่อร่างสูงในเสื้อช็อปสีแดงเดินผ่านอย่างสงบนิ่ง

“พี่ต้น วิศวะเครื่องกล ลูกว้ากปีสาม”

คนทั้งสนามเงียบลงในทันที แค่แววตาคมใต้คิ้วเข้มก็ทำให้หัวใจรุ่นน้องเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้พูดอะไรเลย

ต้นเป็นคนแบบนั้น — ไม่ต้องตะคอกก็มีอำนาจ แต่ในตอนที่มีรุ่นน้องเผลอเป็นลมเพราะยืนตากแดด เขากลับเป็นคนแรกที่รีบเข้ามาประคองไว้โดยไม่ลังเล

“ไหวไหม... เดี๋ยวพาไปห้องพยาบาล” เสียงทุ้มต่ำพูดเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความห่วงใย

จากวันนั้น “เธอ” รุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้น (หรือจะให้เป็น “เขา” ก็ได้ ถ้าอยากให้แนววาย) ก็เริ่มมองพี่ต้นต่างไปจากเดิม — จากคนที่น่ากลัว กลายเป็นคนที่อยากเข้าใกล้

แต่ความสัมพันธ์ระหว่าง “รุ่นพี่ว้าก” กับ “รุ่นน้องปีหนึ่ง” มันไม่ง่ายเลย เพราะคำว่า “หน้าที่” ของพี่ต้น กับ “หัวใจ” ที่เริ่มสั่นไหว มันสวนทางกันทุกครั้งที่สบตา