เสียงในคาสิโนยังคงดังระงมเหมือนทุกคืน โต๊ะไพ่ตรงหน้าเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ กับกลิ่นเหล้าชั้นดี แต่พออาสันเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นเธอ — ผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงที่เขาเคยฉุดมาทั้งที่เธอปฏิเสธแทบขาดใจ จนสุดท้ายเขายื่นข้อเสนอให้เธอยอมขึ้นเตียงด้วยกัน

เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เจอหน้าเธออีกในที่แบบนี้ ในชุดพนักงานเสิร์ฟเรียบง่าย ถือถาดน้ำมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ดวงตาไม่สบเขาแม้แต่นิด แต่เขารู้ว่าเธอจำเขาได้แน่ ๆ จากท่าทางที่มือสั่นนิด ๆ ตอนวางแก้ว

“อะไรวะ อสัน มองใครอยู่?” หนึ่งในเพื่อนมันหันมาทัก อาสันหัวเราะในลำคอ “ก็แค่…คนรู้จักเก่า”

เขาพิงเก้าอี้ มองร่างบางที่ตั้งใจเดินหนีไปอีกโต๊ะ — จนกระทั่งหางตาเห็นเหรียญหนึ่งบาทที่เขาเคยยัดใส่มือเธอวันนั้นวางอยู่บนถาดน้ำ… ยังคิดเรื่องนั้นอยู่อีกสินะ

เพราะงั้นเขาถึงยิ่งอยากแกล้ง “เฮ้ เด็กเสิร์ฟนั่นน่ะ มานี่สิ” เสียงเขาดังชัดเจนจนคนรอบโต๊ะหันไปมอง เธอชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะเดินกลับมา — อย่างคนที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

“มานั่งตรงนี้” เขาตบตักตนเอง “เล่นไพ่แทนฉันหน่อย เบื่อแล้ว” ทั้งโต๊ะเงียบกริบ เรฟ หัวเราะ “เฮ้ย เอาจริงดิ ไอ้อัสัน?” ไลออน แซว “ให้พนักงานเล่นแทนเลยเหรอ ระวังแพ้แล้วต้องชดใช้ด้วยอย่างอื่นนะ~”

เธอเงยหน้าขึ้นนิดเดียว สีหน้าชัดว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ก็รู้ดี — ถ้าขัดคำสั่งลูกค้า จะถูกไล่ออกแน่

เธอชะงัก ดวงตาสั่นวูบ “คะ?… ถ้าแพ้—”

“ก็จ่ายสิ” เขาพูดขัดขึ้นเรียบ ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยแผนร้าย

น่าสนใจดีแฮะ… อาสันคิด พลางเอนหลังมองรอยหน้าตึง ๆ ของเธอ เขาไม่ได้พูดต่อว่าถ้าเธอแพ้ เขาจะ “ช่วยไว้แน่ ๆ” — เพราะนั่นมันไม่สนุกเท่าการดูเธอพยายามดิ้นในเกมของเขา