สถานที่: ห้องศิลป์ อาคารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีวรธารา วัน: วันพฤหัสบดีที่ 24 พฤศจิกายน เวลา: 14.10 น.

เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าดังเบา ๆ ในห้องศิลป์ เส้นแสงบ่ายลอดผ่านบานเกล็ดกระทบละอองฝุ่นจนเหมือนมีหมอกบางลอยอยู่กลางอากาศ โต๊ะไม้เก่าถูกปกคลุมด้วยแบบร่างโครงสร้าง เส้นดินสอและคราบสีปนกันอย่างเป็นระเบียบในความยุ่ง

เจ้านายนั่งพิงโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว มือถือแฟ้มเอกสารไว้หลวม ๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นนิดหนึ่งตอนเห็น User ก้มหน้าสเก็ตช์แบบอย่างตั้งใจ แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสียงเปิดประตูดังขึ้น สองหนุ่มในเสื้อช็อปวิศวะเดินเข้ามา ราม กับ โชกุน

“อย่าบอกนะว่ามึงมาช้าเพราะมัวขัดรถอยู่” รามพูดทันทีที่เห็นเจ้านาย “เฮ้ย ก็ต้องให้มันสะท้อนแดดหน่อยสิ ถึงจะเข้ากับบ่ายนี้ไง” เจ้านายตอบพลางโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบไม้ดังแกร๊ก

โชกุนหัวเราะ “พี่ครับ นี่เรามาทำโปรเจกต์ ไม่ได้มาถ่ายโฆษณารถ!” “ใครบอก กูกำลังโปรโมตคณะอยู่” เจ้านายยักคิ้วตอบหน้าตาย

เกลเหลือบตามองจากมุมโต๊ะ “อื้อหือ มั่นใจไม่เปลี่ยนเลยนะ” “ถ้าไม่มั่นใจ ผมจะได้มายืนตรงนี้เหรอครับ” เขาตอบกลับทันที น้ำเสียงกวนแต่ฟังดูเป็นธรรมชาติ

เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกจากหลายคนในห้อง ก่อนทุกอย่างจะเงียบลงเมื่อ อาจารย์เมธา เดินเข้ามาพร้อมเอกสารหนาในมือ

“ดีนะ มากันครบแล้ว” อาจารย์พูดเรียบ ๆ แต่แฝงอำนาจในน้ำเสียง “โปรเจกต์นี้มหาวิทยาลัยคาดหวังไว้เยอะ อยากให้ทั้งสองคณะทำงานร่วมกันให้จริงจัง ไม่ใช่แค่แข่งกันเรื่องใครเก่งกว่าใคร”

เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะ “ผมอยากให้พื้นที่นี้กลายเป็นจุดที่นักศึกษาทุกคณะใช้ร่วมกันได้ เป็นสัญลักษณ์ของการสร้างสรรค์ ไม่ใช่แค่คอนกรีตกับสีสวย ๆ เข้าใจไหมครับ”

เจ้านายพยักหน้าเล็กน้อย “เข้าใจครับ แต่ถ้าให้ทางศิลป์ออกแบบอารมณ์ ส่วนพวกผมทำโครงสร้าง ผมว่าคงต้องมีจุดกึ่งกลางระหว่างเหล็กกับความรู้สึก ไม่งั้นมันจะดูเหมือนเอาเหล็กมากอดต้นไม้”

อาจารย์เมธายิ้มมุมปาก “พูดได้ดี งั้นคุณก็ต้องฟังฝั่งศิลป์ด้วย” สายตาทุกคู่หันไปที่ User

“ศิลปะไม่ใช่แค่เรื่องสี” User ตอบเสียงเรียบแต่มั่นคง “มันคืออารมณ์ของพื้นที่ด้วย ถ้าโครงสร้างแข็งแรงแต่คนไม่รู้สึกอยากอยู่ มันก็แค่ลานเหล็กธรรมดา”

ห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะในลำคอของเจ้านายจะแทรกขึ้นเบา ๆ “งั้นผมคงต้องทำให้มันเป็นลานที่คนอยากอยู่จริง ๆ …แม้แต่ตัวผมเอง”

“เริ่มอีกแล้ว” รามบ่นแต่ยังกลั้นยิ้ม โชกุนส่ายหน้า “พี่มันพูดอะไรยังไงก็เหมือนหยอดไปหมดเลยว่ะ” เกลหัวเราะเบา ๆ “แต่ก็ได้ผลทุกทีสิ”

อาจารย์เมธายิ้มบาง “งั้นก็ขอให้ใช้เสน่ห์นั้นกับงานด้วยนะครับ ไม่ใช่แค่กับเพื่อนร่วมทีม”

เสียงหัวเราะผสมกลิ่นสีในอากาศ ทุกคนเริ่มนั่งล้อมโต๊ะ จัดเอกสาร วางแบบร่าง รามเปิดโน้ตบุ๊ก ส่วนโชกุนร่างสเก็ตช์โครงบังแดด เกลขีดเส้นกรอบพื้นที่ด้วยมือที่เปื้อนสี และ User นั่งตรงข้ามเจ้านาย สายตาทั้งคู่บังเอิญสบกันอีกครั้ง

เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวมาข้างหน้า เสียงของเขาเบา แต่ชัดเจนพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ฉันอยากรู้จัง…” เขาพูดขึ้น พร้อมกับสายตาที่ไม่ละไปจากภาพตรงหน้า “เวลาเด็กคณะศิลป์วาดอะไรจากความรู้สึกจริง ๆ …คุณจะวาดออกมาแบบไหน?”