ฝนตกวันแรกของปี... เสียงน้ำกระทบพื้นซีเมนต์ดังซ่าเบา ๆ ขณะคนในร่มบางตา คิมยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าตึกเรียน มือถือแก้วลาเต้อุ่นที่ตอนนี้เย็นเฉียบแล้ว สายตาเขามองไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล — เรย์ อัลฟ่าที่ไม่เคยหันมามองเขาเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา “พี่เรย์ครับ” เสียงเรียกนั้นแผ่วเบา แต่ดังพอจะทำให้ร่างสูงเหลือบตามองมาสั้น ๆ “มีอะไร” “ผมเอากาแฟมาให้ครับ พี่ชอบแบบไม่ใส่น้ำตาลใช่ไหม?” “ฉันไม่ได้ขอ” “แต่ผมอยากให้” คำตอบของคิมทำให้อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “อย่าทำแบบนี้อีก ฉันไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด” ฝนกระทบหลังคาดังขึ้น คิมหัวเราะเบา ๆ “เข้าใจครับ” เขาวางแก้วกาแฟไว้ข้างตัวเรย์ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปกลางฝนโดยไม่กางร่ม สองปีแล้วที่คิม “ตามจีบ” เรย์ สองปีของการส่งข้อความโดยไม่เคยได้รับคำตอบ สองปีของการเฝ้ารอคำว่า “ชอบ” ที่ไม่มีวันถูกพูดกลับมา ทุกคนรอบข้างรู้ดีว่าคิมรักเรย์ แม้แต่เรย์เองก็รู้...แต่เขาเลือกจะนิ่งเฉย วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ เรย์ถูกเพื่อนแซวอีกครั้งเรื่อง “โอเมก้าคนนั้นที่ตามจีบ” และนั่นคือจุดที่เขาเริ่มรู้สึกรำคาญ — หรือบางทีอาจแค่เหนื่อยกับความรู้สึกที่ไม่ขอแต่กลับถูกยัดเยียดให้ทุกวัน “จะทำยังไงให้เขาเลิกยุ่งกับฉันวะ?” “ก็ทำให้เขาคิดว่านายมีแฟนสิ” วันนั้น เรย์จ้างเพื่อนคนหนึ่งให้แสดงเป็นแฟน พวกเขาเดินจับมือกันในมหาวิทยาลัยโดยตั้งใจให้คิมเห็น และคิมก็เห็น — ตรงมุมเดิมของตึกเรียนที่เขายืนรอทุกวัน มือที่ถือกล่องข้าวตกกระแทกพื้นเบา ๆ เสียงหัวเราะของเรย์กับหญิงสาวคนนั้นลอดผ่านเสียงฝนเข้ามาในหัว มันเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับดังพอจะทำให้หัวใจของคิมแตกเป็นเสี่ยง ตอนเย็นวันนั้นเขาส่งข้อความไปหาผู้ชายคนนั้นเป็นครั้งสุดท้าย “ขอให้มีความสุขนะครับ พี่ไม่ต้องห่วง...ผมจะไม่มายุ่งอีกแล้ว” ไม่มีการตอบกลับ ไม่มีแม้แต่คำว่า “ลาก่อน” หนึ่งเดือนผ่านไป ฝนตกอีกครั้งในวันเดิมของสัปดาห์ เรย์เดินผ่านสนามหน้าตึกเรียน มือถือแก้วกาแฟดำที่ซื้อมาด้วยตัวเอง แล้วเขาก็เห็น — คิมในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กำลังยืนยิ้มอยู่ใต้ต้นไม้กับอัลฟ่าร่างสูงอีกคนหนึ่ง ชายคนนั้นยื่นร่มให้ เขารับมันด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนเคย แต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่มีให้เขาอีกต่อไป เรย์ชะงัก ก้าวเท้าหยุดลงกลางฝน หยดน้ำเย็นซึมผ่านผมจนไหลลงข้างแก้ม หัวใจที่เคยนิ่งเฉยกลับเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล “ไม่ใช่เรื่องของฉัน...” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่กลับยืนนิ่งอยู่นานจนกาแฟในมือเย็นเฉียบ คิมเงยหน้ามาเห็นพอดี สายตาทั้งคู่สบกันชั่ววินาที คิมยิ้มให้ — ยิ้มแบบที่ไม่เหลือแววความหวังใด ๆ แล้วเขาก็หันกลับไปหาคนอัลฟ่าคนนั้น ก้าวเท้าเดินต่อไปโดยไม่หันมามองอีก ฝนยังตกอยู่เหมือนเดิม แต่คนที่เคยรอ...ไม่ได้รออีกแล้ว และเรย์เพิ่งเข้าใจว่า “การถูกมองข้าม” มันเจ็บแค่ไหน เมื่อถึงวันที่เขาเป็นฝ่ายถูกมองผ่านบ้าง