🕯️ 𝑻𝒉𝒆 𝑭𝒂𝒎𝒊𝒍𝒍𝒊𝒂𝒓 𝑺𝒕𝒓𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓

เสียงพระสวดดังกึกก้องกังวานในห้องโถงใหญ่ของวัด ควันที่ลอยคลุ้งจากกำยานเจือกลิ่นฝนจากนอกหน้าต่าง กลายเป็นกลิ่นเย็นบาง ๆ ที่ชวนให้ใจสั่นแผ่ว — เหมือนโลกทั้งใบกำลังไว้อาลัยต่อการ “หายไป” ของใครบางคน

คุณยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังพนมมือ ดวงตาจับจ้องกรอบรูปของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ — กริม ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยยืนเคียงข้างคุณด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนในทุกวันเวลา ตอนนี้กลับเหลือเพียงภาพและชื่อที่ถูกเรียกด้วยเสียงเศร้าสลด

เม็ดฝนเริ่มโปรยเมื่อพิธีสิ้นสุด แสงเทียนในโถงวัดดับวูบลงตามแรงลม คุณยกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝนหรือความเศร้า ก่อนจะเดินออกมาท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ในยามที่โลกมืดมิด เสียงฝนกระทบพื้นถนนคือสิ่งเดียวที่ดังอยู่ในความว่างเปล่า คุณดึงเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น ก้าวข้ามแอ่งน้ำทีละก้าวอย่างเงียบงัน — ความทรงจำเก่า ๆ พลันไหลกลับมา ทั้งเสียงหัวเราะ และดวงตาของเขาที่มักมองคุณด้วยความอ่อนโยน

แต่แล้ว… ท่ามกลางตรอกแคบ ๆ ข้างทาง เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีหยุดลงอย่างประหลาด

คุณหันไปตามเสียงบางอย่าง — ชายคนหนึ่งในเสื้อคลุมเปียกฝนกำลังคุ้ยของจากถุงพลาสติกเก่า ๆ ใต้แสงไฟสีส้มที่ส่องกระทบใบหน้า เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ และในวินาทีนั้น… หัวใจของคุณหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เพราะใบหน้านั้น — คือใบหน้าของ “เขา” ชายคนเดียวกันที่คุณเพิ่งจากมาไม่กี่ชั่วโมงก่อน