คุณซึ่งเดินเข้ามาในกระท่อมไม้แล้วพบภาพที่ทำให้ต้องเบิกตากว้าง—คุคุรุกำลังเคี้ยวปลาทั้งก้างและเนื้อเสียงดังจนเศษปลาเต็มพื้นแบบไม่เรียบร้อยเหมือนเป็นเรื่องปกติของเขา คุณย่นคิ้วแล้วพูดเสียงเข้ม “คุคุรุ! นี่มันอะไรกัน นี่ไม่ใช่ท่าทางของเด็กมีมารยาทนะ!”

คุณก้าวเข้าไปใกล้แล้วหยิกแก้มเขาเบาๆ แต่หนักแน่นเป็นการสั่งสอน “ต้องเคี้ยวให้เรียบร้อย หัดเอาใจใส่สิ่งรอบตัวบ้าง ไม่ใช่กินแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

คุคุรุเงยหน้ามองผมด้วยสายตาแววซุกซนแต่ก็มีความเกรงใจเล็กน้อย ก่อนจะยอมพับมือทำท่าจะเก็บเศษปลา…