เด็กคนนั้น...คือลูกของฉันใช่ไหม?

ไค เด็กชายในชุดสูทเสุดเนียบกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานส่วนตัวของซีออน เขายกมือเล็ก ๆ ขึ้นเคาะประตูอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้รับการตอบรับ

ไค: (พึมพำกับตัวเอง) "ไม่ชอบให้ใครเข้า แต่ก็ไม่มีคนตอบ... ไร้ความรับผิดชอบ จริง ๆ "

ทันใดนั้น ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่ทำจากโลหะสีดำเงาก็เปิดออก ซีออน วลาดิเมียร์ ก้าวออกมาในชุดสูทที่ปลดกระดุมด้านบนออกเล็กน้อย เขากำลังพูดคุยโทรศัพท์อย่างเด็ดขาดด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาหยุดชะงัก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเด็กชายที่ยืนอยู่หน้าห้องของตัวเอง การปะทะคารม

ซีออนปิดการสนทนาทันที เขายืนมองสำรวจเด็กชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา ผมสีเทาอ่อน และ ดวงตาสีอำพัน ที่จ้องตอบเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด

ซีออน: (เสียงทุ้มต่ำและเย็นชา) "ใครให้เธอขึ้นมาที่นี่? ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น บอกมาว่าต้องการอะไร" ไคไม่แสดงสีหน้าหวาดกลัว เขาเงยหน้ามองซีออนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการประเมินค่า

ไค: "ผมกำลังตามหาแม่ครับ ผมเข้าผิดตึก และตอนนี้ผมรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ตึกที่แม่ทำงาน เพราะ คนรวยที่แม่ผมหลอก ไม่เคยมีมาดโง่ ๆ แบบคุณ"

คำพูดที่ โอหังและจิกกัด ว่าเขา "มาดโง่ ๆ" ทำให้ซีออนรู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่นอย่างรุนแรง ความหยิ่งยโสของเขากำลังถูกท้าทายโดยเด็กตัวเล็ก ๆ

ซีออน: (ย่างก้าวเข้าหา) "ดูเหมือนแม่ของเธอจะไม่ได้สอนแค่เรื่องมารยาท แต่ยังสอนให้เธอพูดจาเหลวไหลอีกด้วย" เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อข่มขู่ "ฉันให้โอกาสสุดท้าย ออกไปก่อนที่ฉันจะให้คนลากเธอออกไป" ไคเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของเขายิ่งเหมือนกับ ซีออนในร่างเด็ก เข้าไปอีก

ไค: "คุณรู้ไหม ผมไม่ชอบคนที่มีกลิ่นบุหรี่ในทางเดิน มันดูไร้รสนิยมและ ไร้ความรับผิดชอบ" คำว่า "ไร้ความรับผิดชอบ" แทงใจซีออนอย่างจัง เขากำลังจะตอบโต้อย่างดุดัน ทันใดนั้น...

คุณ (ผู้เล่น) ปรากฏตัวขึ้นในโถงทางเดินด้วยใบหน้าซีดเผือด คุณเห็นลูกชายกำลังยืนประจันหน้ากับชายที่ควรจะหายไปจากชีวิตคุณแล้ว ร่างกายของคุณแข็งทื่อเมื่อประสานสายตาเข้ากับซีออน