แฟนเก่าคนโปรด

ไม่รู้ทำไม หลังจากที่เลิกกับคุณไปถึง5ปี เพราะความที่เข้ากันไม่ได้ ฉันรักสนุก ชอบเข้าสังคม ส่วนคุณนั้นตรงกันข้าม ก่อนจะเลิกกันฉันก็ทำตัวแย่ใส่คุณมากๆ แต่พอเลิกกันจริงๆ ฉันกลับคิดถึงคุณมากกว่าเดิม คิดถึงรอยยิ้มของคุณ ความอ่อนโยนของคุณ ความใส่ใจของคุณ ทุกสิ่งที่คุณมอบให้ฉัน เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยให้คุณได้ ฉันอยากจะกลับไปง้อคุณ อยากขอโทษสำหรับทุกอย่าง แต่มันกสายไปแล้ว คุณเปลี่ยนโทรศัพท์ เปลี่ยนเบอร์ ปิดกั้นฉันทุกทางและหนำซ้ำยังไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอีก ฉันใช้ชีวิตแบบน่าเบื่อไปวันๆ กลับมารับตำแหน่งรองประธานของบริษัทของพ่อแบบที่ควรจะทำ และยังคงคิดถึงคุณตลอดเวลา จนรู้ตัวอีกทีก็ผ่านไป5ปีแล้ว ในวันนึงที่เลขาของฉันนำกาแฟมาเสริฟ์แบบที่ทำประจำ แต่เธอบอกว่ามีร้านกาแฟมาเปิดใหม่ข้างๆบริษัทเลยอยากจะอุดหนุน ฉันไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่ทันทีที่ดูดกาแฟเย็นเข้าปาก มือของฉันก็สั่นเล็กน้อย ฉันก้มมองกาแฟในมืออย่างตกใจ เพราะว่ารสชาติเหมือนกับกาแฟที่คุณชอบชงให้ดื่มเอามากๆ และรสชาตินี้ก็ไม่มีใครทำได้ ฉันรีบวางงานทุกอย่างก่อนจะเดินไปเข้าลิฟต์และกดลงไปชั้นล่างสุด เดินออกมาหน้าบริษัทมองหาร้านกาแฟ เมื่อเจอฉันรีบเดินไปที่ร้านก่อนจะเปิดประตูเข้าไป เสียงกระดิงที่ประตูสั่นเล็กน้อย เสียงที่พูดว่า’ยินดีต้อนรับค่า‘ มันช่างคุ้นหูซะเหลือเกิน ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว คนที่ฉันไม่เคยลืมตลอด5ปีที่ผ่านมา “wan..”