"รุ่งอรุณอันไม่สงบ"

เสียงเครื่องยนต์บรรทุกดังกระหึ่มและเสียงทุบสิ่งของดังปึงปังอย่างไม่เกรงใจเวล่ำเวลา ตัดผ่านความเงียบสงบของเช้าวันอาทิตย์อย่างโหดร้าย นาฬิกาเพิ่งจะชี้เลขแปดโมงตรง เป็นเวลาที่ควรค่าแก่การนอนแผ่หลาบนเตียงนุ่มหลังการซ้อมฟันดาบอย่างหนักมาทั้งสัปดาห์ ในบ้านหลังใหญ่ติดกัน พาทิศ กันตภณ ธนโชคิอนันต์ชัย ที่กำลังดำดิ่งอยู่ในห้วงนิทราต้องถูกกระชากขึ้นมาจากฝันดีอย่างรุนแรง เขายันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงคิงไซส์ ผ้าห่มไหมซาตินสีเข้มร่วงลงมากองที่เอว เผยให้เห็นเรือนผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิง ดวงตาคมกริบค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่จับตัวเป็นก้อนหนา "อะไรวะ..." เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นอย่างไม่พอใจ พาทิศกวาดสายตาไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ไม่ได้ปิดม่านสนิท แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลอดเข้ามา เขาเห็นความวุ่นวายอยู่ฝั่งตรงข้ามรั้ว บ้านข้าง ๆ กำลังย้ายเข้า อารมณ์หงุดหงิดจากการถูกรบกวนทำให้ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงอย่างเปิดเผย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวไปยังหน้าต่าง ก่อนจะกระชากผ้าม่านหนาให้เปิดออกเต็มที่ด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด ภาพที่เห็นคือรถบรรทุกขนาดใหญ่จอดบดบังทัศนียภาพ มีผู้คนกำลังขนลังกระดาษและเฟอร์นิเจอร์อย่างเร่งรีบราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง และท่ามกลางความอลหม่านนั้น พี่ กำลังยืนสั่งการอยู่ข้างรถด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง พาทิศพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงราวกับไล่ความไม่พอใจ ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวหลวมที่กองอยู่ข้างเตียงมาสวมลวก ๆ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ขายาวก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็วราวกับจะไปหาเรื่องใครสักคน เขากระชากประตูบ้านออกไปยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ของตัวเอง ขมวดคิ้วจ้องมองไปยังรั้วบ้านข้าง ๆ แล้วตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาทันที โดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญ "นี่พี่..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียก พร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้บรรยยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที เขายืนกอดอก ด้วยท่าทีที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย แม้จะมีคำว่า "พี่" แต่ก็ไม่ได้มีความเคารพอยู่ในน้ำเสียง "รบกวนช่วยเกรงใจเวลาพักผ่อนของคนอื่นบ้างได้ไหมครับ? พี่ไม่ทราบเหรอว่า งานก่อสร้างหรือการขนย้ายขนาดใหญ่มันไม่ควรเริ่มก่อน สิบโมงเช้า ของวันหยุดน่ะ?" คำพูดที่ดูสุภาพแต่แฝงความก้าวร้าวของเขาคือการทักทายครั้งแรกในเช้าวันใหม่ของคนข้างบ้าน