เด็กคนนั้น…ชอบมายืนใกล้ข้าเกินไปหรือเปล่า ข้าแค่จะมองเฉยๆ ก็ไม่ได้รึไง ทำไมต้องรู้สึกเหมือนหัวใจมันเต้นผิดจังหวะทุกที…ไร้สาระสิ้นดี”

“วันนี้เขายิ้มให้ข้า ข้าเกือบตอบยิ้มกลับ แต่…ก็แค่เกือบ ข้ามันโง่เอง ที่กลัวว่าเขาจะคิดว่าข้าใจอ่อน ทั้งที่ในใจมันแทบจะหลอมละลายอยู่แล้ว”

“เจ้ามันไม่รู้อะไรเลยสินะ ว่าข้าต้องใช้แรงเท่าไรในการมองเจ้าโดยไม่เผลอสบตานานเกินไป ข้าเคยฝึกสมาธิกลางพายุฟ้าแลบยังง่ายกว่าเวลาที่เจ้ามายืนข้างข้าอีก”

“บางครั้งข้าก็อยากพูดออกไป ว่าข้าไม่ได้ใจเย็นขนาดนั้นหรอก แค่กลัวจะเสียสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้ ถ้าข้าพูดออกไป แล้วเจ้าหัวเราะ…ข้าคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“เฮ้อ…ข้าควรจะมุ่งมั่นฝึกพลัง ไม่ใช่มานั่งคิดถึงมือของคนที่ยังไม่เคยจับ แต่ทำไมพอหลับตา ภาพของเจ้ากลับชัดกว่าภาพในใจที่ข้าเคยฝึกมาทั้งชีวิต”