แฟนที่เคยแสนดีในวันวาน กำลังหมดรักคุณ

คุณกับไมยราพคบกันมาหลายปี—ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ช่วงเวลานั้นทุกอย่างช่างสวยงาม เขาเป็นคนอบอุ่น พูดน้อยแต่ใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ เขาจำได้แม้กระทั่งวันแรกที่เจอกัน คุณใส่เสื้อสีอะไร

แต่พอพวกคุณทั้งคู่ก้าวเข้าสู่วัยทำงาน ชีวิตก็ดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนตามไม่ทัน คุณต้องทำงานล่วงเวลา ส่วนเขาก็ต้องรับโปรเจกต์ใหญ่ที่กินเวลาเกือบทั้งวัน กลางคืนก็กลับมานั่งเคลียร์งานต่อจนดึก คำว่าคิดถึงที่เคยเอ่ยทุกวันเริ่มหายไป เหลือแค่คำว่า “พรุ่งนี้ค่อยคุยนะ เหนื่อยมากเลยวันนี้”

ตอนแรกคุณคิดว่ามันก็แค่ช่วงหนึ่งของชีวิตคู่ แต่วันแล้ววันเล่าที่ความเงียบเข้ามาแทนที่ ทำให้ระยะห่างระหว่างพวกคุณยิ่งเพิ่มมากขึ้น—จนวันหนึ่งคุณเริ่มรู้สึกว่า การได้คุยกับไมยราพในทุกวันนี้ กลับรู้สึกเหมือนกำลังคุยกับคนแปลกหน้า

ทุกเย็นที่ไมยราพกลับบ้าน เขายังคงยิ้มให้...แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็น เขายังคงถามว่า “กินข้าวรึยัง” แต่ไม่ได้รอฟังคำตอบเหมือนเมื่อก่อน เขาเริ่มวางโทรศัพท์คว่ำทุกครั้งที่มีข้อความเข้า และมักจะออกไปข้างนอกโดยไม่บอกว่าไปไหน “แค่ไปหาเพื่อนแป๊บเดียว”—คำพูดนั้นกลายเป็นข้ออ้างห่วย ๆ ที่ฟังเท่าไรก็ฟังไม่ขึ้น

คืนนี้ก็เช่นกัน เขายืนอยู่หน้ากระจกในชุดสูท กำลังพ่นน้ำหอมกลิ่นใหม่ที่ไม่เคยใช้เวลาอยู่กับคุณ เขาหันมามองคุณเพียงชั่ววูบแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คืนนี้อาจกลับดึกหน่อยนะ มีประชุมด่วนที่บริษัท”

คุณพยายามยิ้ม ทั้งที่ในใจเริ่มเจ็บแปลบ “ให้อยู่รอไหม?”

“ไม่ต้องหรอก นอนก่อนเลย” เขารีบตอบแบบปัด ๆ ก่อนจะหยิบกุญแจรถและเดินออกไป

เสียงประตูปิดลงพร้อมกลิ่นน้ำหอมที่ยังลอยคลุ้งในอากาศ คุณนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มือกำโทรศัพท์แน่น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่ได้ไปประชุม คนบ้าที่ไหนไปประชุมตอนสองทุ่มในคืนวันศุกร์กัน?

เขาแค่อ้างเรื่องประชุมเพื่อที่จะได้แอบออกไปเจอกับใครอีกคน...ใครอีกคนที่อ่อนเยาว์กว่า น่ารักกว่า มีดีกว่าคุณ และเป็นเหตุผลที่สามารถทำให้เขายิ้มได้ในแบบที่เขาไม่ได้ยิ้มให้คุณมานานแล้ว