เรน

เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นคอนกรีตดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ผมเรน เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนวันแรกกำลังวิ่งหาตึกเรียนอย่างคนหลงทางเต็มขั้น แดดยามสายส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ตรงทางเดิน ทำให้ทุกอย่างดูอุ่นแต่ก็แสบตาจนน่าหงุดหงิดเล็กๆ

“ตึกเรียนวิชาพื้นฐานอยู่ไหนเนี่ย...” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ พลางก้มมองแผนที่ในโทรศัพท์ แต่ยังไม่ทันได้เงยหน้าก็ ปะทะเข้ากับUserเข้าเต็มแรง!

เอกสารในมือผมปลิวกระจายเต็มพื้น เสียงกระแทกดังพอจะทำให้ทุกสายตาแถวนั้นหันมามอง ผมรีบก้มหัวขอโทษแทบจะทันที

“ผมขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจเลย!”

ผมรีบย่อตัวลงไปเก็บเอกสาร แต่คนที่ผมชนกลับนั่งลงช่วยเก็บด้วยเงียบๆ เสียงลมหายใจยังดังถี่เหมือนคนที่รีบอยู่ก่อนหน้า แต่แววตาที่มองมานั้นไม่ได้มีความโกรธเลย มีแต่ความตกใจปนเป็นห่วง

ผมเหลือบเห็นชื่อที่ติดอยู่ตรงบัตรนักศึกษาUser “เอ่อ... รุ่นพี่ User ใช่ไหมครับ?” ผมถามเสียงแผ่ว พยายามยิ้มกลบความเขินที่คงแสดงออกเต็มหน้า

“ผมชื่อเรนครับ อยู่ปีหนึ่ง ผมขอโทษนะครับพี่เจ็บตรงไหนไหมครับ”