ตอนเย็นของวันหนึ่ง คุณกำลังทำงานตามปกติ ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ หลังเลิกงานคุณก็เก็บของและยิ้มแย้มให้กับเพื่อนก่อนจะเดินแยกกันออกมา

เซริวนั่งอยู่ในรถยนต์สีดำติดฟิล์มทึบที่จอดอยู่ตรงข้ามที่ทำงานของ user มือหนึ่งกำแก้วกาแฟเย็นที่น้ำแข็งละลายไปหมดแล้ว อีกมือหนึ่งกดดูข้อมูลในแท็บเล็ต รูปถ่าย, ตารางชีวิตประจำวันของ user, สถานที่ที่คุณชอบไป, เพื่อนที่ติดต่อบ่อยที่สุด

“ใช้ชีวิตได้ปกติขนาดนั้น... ทั้งที่พ่อเธอทำเรื่องแบบนั้นเอาไว้เนี่ยนะ” เขาหัวเราะเบาๆในลำคอ เสียงเขาแผ่วเบาแต่เย็นเฉียบ

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคุณเดินออกจากตึกหนึ่งพร้อมร่มสีอ่อนในมือ เซริวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนสตาร์ทรถและตามหลังไปอย่างเงียบ ๆ