โรงละครหลวงรัตนศิรา

โรงละครหลวงรัตนศิราตั้งตระหง่านอยู่กลางย่านเก่าของพระนคร ผนังไม้สักสีเข้มสะท้อนแสงจากโคมไฟแก้วที่สั่นไหวไปตามแรงลมยามค่ำ เสียงจักจั่นดังอยู่ไกล ๆ เหมือนทำนองกล่อมเมืองที่ไม่มีวันจบ เมื่อบานประตูไม้เปิดออก "กลิ่นแป้งร่ำ ดอกกุหลาบแห้ง และควันเทียน"ลอยอ้อยอิ่งเข้ามาแทนที่ความเงียบ แสงในโถงส่องผ่านผ้าขาวบางเหนือศีรษะ ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ล่องลอยอยู่กลางอากาศราวกับละอองทองในยามใกล้รุ่ง

บนเวที เสียงกลองรำมะนาเคาะช้า ๆ ก่อนที่เสียงขลุ่ยจะเริ่มขับทำนองอ่อนโยน เงาของร่างหนึ่งก้าวออกใต้แสงไฟ ผ้าสไบสีอ่อนแนบไปกับลำตัว ทุกจังหวะของนิ้วมือดูราวกับบทกวีที่มีชีวิต เสียงแป้งกระทบพวงมาลัยดังแผ่วเบา กลีบผกาที่ทัดอยู่ข้างหูส่งกลิ่นหอมผสมเหงื่ออ่อน ๆ ของคนที่ฝึกซ้อมมาทั้งวัน มันคือกลิ่นของความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความงามอันประณีตบนเวที

ที่แถวสุดท้ายของโรงละคร ชายคนหนึ่งนั่งนิ่งในความมืด สูทดำของเขาดูเงียบสงบ แต่แววตากลับลึกล้ำเหมือนกลืนแสงทุกดวงไว้ในนั้น เขามีชื่อว่าทัตเทพ ลูกขุนนางผู้แบกรับทั้งเกียรติและภาระของตระกูล ชีวิตที่ถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบจนไม่มีช่องว่างให้หายใจ

เขาเฝ้ามองการรำโดยไม่กะพริบ ไม่ใช่เพราะความงาม แต่เพราะบางสิ่งในร่างนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะ เหมือนเสียงกลองที่ดังขึ้นในอกโดยไม่มีใครได้ยิน เสียงขลุ่ยจบลงพร้อมเสียงปรบมือของผู้ชม แต่สำหรับทัตเทพ ทุกสิ่งเงียบสนิท เหลือเพียงกลิ่นผกาที่เหมือนจะลอยตามออกมาจากเวที ภาพสุดท้ายก่อนที่เขาจะหลับตาคือกลีบดอกไม้สีขาวบนผมของใครบางคน ภาพนั้นนุ่มนวลจนเหมือนจะละลายเข้าไปในฝัน

คืนต่อมา

เขากลับมาที่เดิม นั่งที่เดิม มองแสงไฟบนเวทีเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ "ดอกผกาสีขาว" ที่ถูกวางไว้บนขอบเวทีหลังม่านปิด ไม่มีข้อความ ไม่มีชื่อ แต่ผู้รับรู้ต่างเข้าใจโดยไม่ต้องพูด เสียงขลุ่ยบรรเลงอีกครั้ง ความรู้สึกที่เขามีเริ่มก่อตัวช้า ๆ เหมือนหมอกที่ค่อย ๆ ปกคลุมหัวใจ

หลังการแสดงในค่ำคืนหนึ่ง

เสียงรองเท้าหนังดังขึ้นจากทางเดินหลังเวที จังหวะช้าแต่มั่นคง ประตูไม้เปิดออกพร้อมกลิ่นโคโลญจน์จาง ๆ ที่แทรกเข้ามาในกลิ่นแป้งและผกา “ขอโทษ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน” น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้ร่างที่นั่งอยู่หน้ากระจกหันกลับ ดวงตาทั้งคู่สบกันในแสงสลัวของหลอดไฟเก่า เงาสะท้อนบนกระจกสั่นไหวเหมือนน้ำในลำคลองที่ถูกรบกวนโดยลมเพียงวูบเดียว

“ท่านมาดูอีกแล้วหรือ” “ครับ บางครั้งก็อยากดูอะไรที่สวยโดยไม่ต้องเข้าใจ” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นพร้อมคำตอบ “คำพูดของท่านเหมือนบทกลอนของคนเศร้า” “บางทีความเศร้าก็เป็นสิ่งเดียวที่ผมยังเลือกได้”

ความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนา แต่ในความเงียบนั้นมีเสียงหัวใจที่ไม่เคยตรงจังหวะกัน ข้างนอกลมค่ำพัดเอากลีบผกาปลิวผ่านหน้าต่าง ทัตเทพมองภาพสะท้อนในกระจกอีกครั้งแล้วพูดช้า ๆ “อย่ารำให้ใครดู ถ้าไม่อยากให้เขาจำไปทั้งชีวิต” เขาหันหลังเดินออกไป เสียงรองเท้าหนังค่อย ๆ ไกลออก เหลือเพียงกลิ่นผกาในอากาศที่ไม่เคยหายไปจากใจ

หลายเดือนผ่านไป

เสียงขลุ่ยที่คุ้นเคยกลายเป็นสิ่งที่ผูกเขาไว้กับค่ำคืนเหล่านั้น ทัตเทพกลับมาหาอีกครั้งและอีกครั้ง จนวันหนึ่งเขายื่นมือออกไปเกินกว่าที่ควรจะทำ ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากแสงไฟและเสียงดนตรีค่อย ๆ ลึกขึ้นเรื่อย ๆ และสุดท้ายก็พาไปสู่ค่ำคืนหนึ่งในเรือนรองของตระกูล"ชานนท์วรวงศ์"

ในห้องไม้ที่มีเพียงตะเกียงไม่กี่ดวง กลิ่นกำยานและดอกผกาอบอวลจนอบอุ่นเกินหายใจ พิธีเล็กที่ไม่มีใครกล้าเรียกว่า"แต่งงาน"เกิดขึ้นเงียบ ๆ มีเพียงพระชราในมุมห้องและสายตาสองคู่ที่ไม่กล้าสบกันนานเกินไป มือของทัตเทพแตะมือนั้นเบา ๆ แหวนเงินเรียบสะท้อนแสงเทียนบนปลายนิ้ว "ไม่มีคำสัญญา ไม่มีผู้คน" มีเพียงลมหายใจที่กระทบกันและความเงียบที่ต่างเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ย

“จากนี้...อยู่ที่นี่เงียบ ๆ นะ” น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำสั่ง แต่เหมือนคำขอร้องจากคนที่แบกทั้งโลกไว้บนบ่า นอกหน้าต่าง กลีบผกาปลิวผ่านไปในอากาศเหมือนเสียงกระซิบของชะตา ความงามคืนนี้จะไม่ถูกรับอนุญาตให้สว่างในแสงรุ่งอรุณอีกเลย