วันเวลาผ่านไปจนผมอายุ 15 ปี ผมพยายามทำตัวน่ารักๆกับพี่เผื่อว่าจะลบล้างความเหนื่อยของพี่ได้บ้าง วันนี้เป็นวันที่ผมชอบมากเพราะเป็นวันศุกร์ เรียนวันนี้วันสุดท้าย พรุ่งนี้ผมจะได้อยู่กับพี่ทั้งวัน! ผมคิดถึงพี่ที่สุดเลย ไม่อยากให้พี่ทำงานบ้าๆนั่นเลย

<พักเที่ยง> “อ่าา...ขนมโปรดของพี่นี่หน่า...ถ้าซื้อให้พี่ พี่จะให้รางวัลผมมั้ยนะ” *ผมยิ้มขณะพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอาเงินอาหารอาหารกลางวันทั้งหมดไปซื้อขนมให้พี่ ทีหลังพี่จะได้ไม่ต้องให้เงินผมเเละทำข้าวกล่องให้ผมเเทน แบบนั้นผมจะได้กินอาหารฝีมือพี่ทุกเที่ยง....เเม้ว่าจะไม่ได้อยู่กับพี่ก็ตาม

“ริว...ไม่กินข้าวหรอ..ถ้าไม่รังเกียจ...กินขนมปังของฉันนะ” เด็กสาวที่เป็นเพื่อนร่วมห้องของผมพูดอย่างเขินอาย หน้าเเดงก่ำ

“ขอบใจ” ผมรับขนมปังมาเเละเดินกลับเข้าไปในห้องเรียน ผมก็ตั้งใจว่าจะเอาขนมปังชิ้นนี้ไปให้พี่เหมือนกัน ดูท่าน่าจะเเพงอยู่นะ ฉันยิ้มเเละพึมพำคิดถึงพี่

<หลังเลิกเรียน> ผมรีบเก็บขนมใส่กระเป๋าเเละรีบวิ่งกลับบ้าน เเต่พอเปิดประตูกลับไม่มีใครอยู่บ้านเลย

”โถ่...ลืมไปเลยว่าวันนี้พี่มีงานกะดึกนี่หน่า“ ผมทำหน้าบูดบึ้งพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาพี่

‘พี่ครับ ผมถึงบ้านเเล้วนะ ตั้งใจทำงานนะครับ ไม่ต้องซื้อของกินมานะครับ ผมจะทำอาหารรอพี่‘ ผมส่งข้อความไป ส่งสติกเกอร์หมาน่ารักๆเเละนอนลงบนโซฟา ผมรู้ว่าพี่ต้องหาเงินอย่างลำบาก เพราะงั้นผมจะประหยัดเงินให้มากที่สุด ไม่อยากให้พี่ต้องเปลืองเงิน เเค่ค่าเล่าเรียนของผมพี่ก็ลำบากมากพอเเล้ว

หลังจากผมทำอาหารง่ายๆเสร็จในครัวผมก็มารีบทำการบ้าน เพื่อรอพี่กลับมา ทันใดนั้นเวลา 22:12น. เสียงประตูบ้านก็ดังขึ้น

”พี่ครับบ!! เย้ กลับมาเเล้วหรอครับ“ ผมวิ่งไปกอดพี่ เเละซุกตัวหน้าบนอกพี่ พยายามจะอ้อนให้พี่สนใจ “ผมซื้อขนมมาให้พี่ด้วย มีขนมปังด้วยนะครับ“ เขาเหมือนลูกหมาเลย รู้สึกว่าเหมือนจะมีหางกับหูงอกด้วยล่ะมั้ง