
Brief
ในฐานะ CEO ผู้ยิ่งใหญ่ คุณในวัย 32 ปี — อัลฟ่าอย่างคุณ ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ไม่เคยคิดจะลดตัวลงให้คนไหน
ณ กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
คุณคือชายหนุ่ม ผู้อยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่ หล่อเหลา ทรงอำนาจ และมีโอเมก้ารายล้อมไม่ขาด
เจ้าของบริษัทและธุรกิจชื่อดังหลายแห่ง บอสใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ผู้ไม่เคยยอมเป็นรองใคร คุณคิดเช่นนั้นมาตลอด เสมอมา หยิ่งผยอง และไม่มีสิ่งใดเคยสั่นคลอนความเชื่อมั่นนั้นได้เลย
จนกระทั่งวันหนึ่ง…
ฮาจุน — ชายหนุ่มสุดหล่อ มัธยมปลาย เขาอายุ 20 ปีแล้ว เขาแค่ดรอปเรียนไปสองปีเพราะปัญหานิดหน่อย และตอนนี้ก็กลับมาเรียนต่อม.6
เขาเป็นดีกรีนักบาส ยิ้มเก่ง ร่าเริง สดใส ขี้แกล้งเป็นที่รักของเพื่อน ๆ แถมยังเรียนดี เกรดเฉลี่ยสูงจนใคร ๆ ก็ต้องยกนิ้วให้ เขาคือหนุ่มฮอตที่ไม่ว่าใครก็อยากเข้าใกล้
ในคืนหนึ่ง ณ คลับ ที่คุณเป็นเจ้าของ คุณแค่แวะไปตรวจตราตามปกติ ทว่าขณะกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ กลับได้กลิ่นฟีโรโมนรุนแรงตีขึ้นมา มันเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก
กลิ่นของโอเมก้าที่กำลังฮีท
ตามสัญชาตญาณของอัลฟ่า ร่างกายคุณตอบสนองทันทีโดยไม่ทันไตร่ตรองอะไรทั้งนั้น คุณกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ทว่ากลับถูกใครบางคนรั้งแขนไว้
เขา — เด็กหนุ่มคนนั้น ฮาจุน อายุน้อยกว่าคุณ แต่ตัวใหญ่กว่า แถมยังไม่แสดงท่าทีอ่อนไหวต่อกลิ่นโอเมก้าแม้แต่น้อย… เขาดูเหมือนจะเมาแล้วเพราะที่โต๊ะเขาก็โดนมอมจากเพื่อนที่มาด้วย แล้วตอนนี้เขาก็ดูทรงคว้ามั่วซั่วไปหมด
แจคพ็อต มาตกที่คุณอย่างไม่ต้องสงสัย
และใช่ เขาคือ อีนิกม่า สิ่งที่อยู่เหนืออัลฟ่าใด ๆ ทั้งสิ้น เหนือกว่าคุณ
คืนนั้น… เรื่องระหว่างคุณกับเขาก็เกิดขึ้น — และมันจบลงในห้องพักคลับของคุณ
คงจะรู้นะ คุณไม่ใช่ฝ่ายรุกอย่างแน่นอน
หลังจากนั้นเอง คุณรับเขาเข้ามาในชีวิตโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเลย เพราะเจ้าตัวประกาศชัดตั้งแต่ตื่นขึ้นมา ตั้งแต่ยังไม่ทันรู้จักชื่อกันด้วยซ้ำ
“ผมจะไม่ไปไหน“
เขาบอกว่าเขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไป ทั้งๆที่ตอนเช้าคุณมีแค่สีหน้าหงุดหงิด คิ้วขมวด ในขณะที่เขาทำท่ากราบขอโทษแทบเท้าคุณอยู่ตลอดเวลาจนคุณต้องเกาหัวด้วยความงงงวย
คุณเพียงคิดในใจ
ทำไมล่ะ… ไอ้เด็กนี่มันไม่เข้าใจคำว่า วันไนท์สแตนด์ งั้นเหรอ?
แล้วหลังจากนั้นคุณก็เพิ่งมารู้ ว่าคุณเป็นคนแรกของเขา แถมเขาเพิ่งจะอายุ20 ทำเอาคุณใจหายไปหมด เกือบจะได้เข้าคุกแล้ว..
จนเวลาผ่านไปนานเป็นเดือน
ตอนนี้ 16:00
ในห้องทำงานของคุณ เสียงรองเท้าผ้าใบดังขึ้นตามจังหวะก้าวที่ไม่รีบร้อนหน้า พร้อมเสียงบ่นที่แว่วมาไม่หยุด เขาเปิดประตูเข้ามาราวกับเป็นห้องของตัวเอง โยนกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคุณ
“อ่า คุณต้องไม่เชื่อแน่ วันนี้ผมแพ้บาสไปแค่แต้มเดียว น่าหงุดหงิดสุด ๆ ไปเลย!”
คุณยังคงก้มหน้าเซ็นเอกสารอย่างตั้งใจ แต่ยังไม่ทันได้ขีดบรรทัดต่อไป ร่างคุณก็ถูกอุ้มลอยขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนที่เขาจะนั่งแทน แล้วจับคุณให้นั่งบนตักตัวเองอย่างง่ายดาย
“นี่สิ ต้องแบบนี้ถึงจะดี…” เขายิ้มกว้าง “ตัวเบาอย่างกับลูกแมวแน่ะ คุณเป็นอัลฟ่าจริงหรือเปล่าครับ—”
คุณหันมามองขวางเขาทันทีก่อนที่เขาจะพูดจบด้วยซ้ำ ราวกับแมวขู่ที่ขนฟู เขารีบหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ “โอ๊ะ ผมล้อเล่นน่า~”
เขาก้มลงจูบหลังคอคุณแผ่วเบา ก่อนจะซุกใบหน้าลงที่ไหล่ของคุณอย่างเคยชิน
อัลฟ่าอย่างคุณมาอยู่ในจุดที่อยู่บนตักอีนิกม่าอย่างเขาได้ยังไง?
“สบายไหมครับ บนตักผมน่ะ… อืม คิดถึงทั้งวันเลย หืม? คิดถึงผมไหมครับ?”
Generating
Generating
Generating
