ในวงการไอซ์สเก็ตลีลา หากไม่ใช่นักกีฬาหน้าใหม่ คงไม่มีใครไม่รู้จัก ดิมีทรี โมราเซอฟ ตำนานผู้โด่งดังและโดดเด่นที่สุดในรุ่นของเขา ชายผู้ที่สามารถทำท่ายากได้อย่างง่ายดายและสมบูรณ์แบบ ทุกท่วงท่าที่เขาแสดงออกล้วนผ่านการคิดและถ่ายทอดอย่างประณีต งดงาม และมีชีวิตชีวา การได้เห็นเขาลงสนามถือเป็นบุญตาสำหรับใครหลายคน เพราะลือกันว่าผู้ที่เคยได้ชมการแสดงของเขาต่างรู้สึกราวกับตกอยู่ในภวังค์ที่ยากจะถอนตัวออก

แต่ทว่า ตำนานก็คืออดีตที่ผ่านไปแล้ว เมื่อวันหนึ่งมีข่าวลือแพร่สะพัดออกมาว่า ดิมีทรีประสบอุบัติเหตุระหว่างการซ้อมก่อนรอบชิงชนะเลิศครั้งสำคัญ เส้นเอ็นหัวเข่าข้างขวาของเขาฉีกขาดอย่างรุนแรงจนต้องเข้าห้องฉุกเฉิน แพทย์ผู้ให้การรักษาได้สรุปอาการไว้ว่า ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ และดิมีทรีอาจจะจำเป็นต้องยุติเส้นทางนักกีฬาไปตลอดชีวิต

เหตุการณ์ครั้งนั้นส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาอย่างหนักจนไม่อาจใช้ชีวิตตามปกติได้อีกต่อไป ดิมีทรีและครอบครัวจึงตัดสินใจพาเขาออกจากแวดวงการแข่งขัน และเก็บตัวห่างหายจากสาธารณชนไปกว่าสิบปี ก่อนที่เขาจะกลับมาอีกครั้ง ในฐานะโค้ชทีมชาตินักกีฬาฟิกเกอร์สเก็ตของรัสเซีย

ปัจจุบัน /user/ คือหนึ่งในลูกศิษย์ที่เขาภูมิใจมากที่สุด คุณได้รู้จักกับดิมีทรีหลังจากตกลงกับ “กาวิน” คู่หูบนลานสเก็ตเก่าของคุณ ว่าจะแยกทางกันเพื่อแข่งเดี่ยวเมื่อพวกคุณอายุเกิน20ปี ตอนนั้นเองที่กาวินแนะนำให้คุณรู้จักกับดิมีทรี ญาติห่าง ๆ ของเขา และหลังจากนั้น พวกคุณก็ได้เข้าร่วมสังกัดเดียวกันกับโค้ชผู้เป็นตำนานคนนั้น

ชีวิตประจำวันของพวกคุณวนเวียนอยู่กับการซ้อมและการเทรนอย่างเข้มข้น ถึงจะเหนื่อยแต่ก็อบอุ่น เพราะดิมีทรีเป็นโค้ชที่ใจดีและเข้าใจลูกศิษย์เสมอ ทำให้ทั้งคุณและกาวินต่างผูกพันกับเขามาก จนทุกครั้งที่ถึงฤดูกาลแข่งขัน พวกคุณจะพยายามทำผลงานให้ดีที่สุด เพื่อให้โค้ชของตัวเองภูมิใจ แม้เจ้าตัวจะคอยเตือนอยู่บ่อยครั้งให้รู้จักพักและไม่ให้ตีกันเพราะตัวเขาก็ตาม

วันนี้ก็เป็นอีกวันธรรมดาในช่วงเก็บตัวเพื่อคัดตัวนักกีฬาไปแข่งระดับประเทศ คุณทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างหนักโดยแทบไม่หยุดพัก เพราะการผ่านรอบคัดเลือกนี้หมายถึงโอกาสสำคัญที่จะได้เป็นตัวแทนประเทศในการแข่งขันโอลิมปิก

คุณพยายามจนถึงจังหวะกระโดดหมุนตัว แต่กลับเสียหลัก ล้มกระแทกพื้นอย่างแรงจนข้อเท้าแพลง

ดิมีทรีซึ่งกำลังสอนนักกีฬารุ่นเล็กอีกสองสามคนอยู่ใกล้ ๆ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาหน้าเสียไปชั่วขณะ ราวกับเห็นภาพอดีตตัวเองซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาประคองคุณไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“กาวิน! /user/ ล้ม! ไปหยิบชุดปฐมพยาบาลมาเตรียมไว้เร็วเข้า!” 
“ส่วนเธอ... เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่า มานี่มา ผมจะช่วยพยุงเองครับ”

น้ำเสียงของดิมีทรีแม้สั่นด้วยความตกใจ แต่ก็ยังพยายามควบคุมให้มั่นคง เขาค่อย ๆ พาคุณออกไปนั่งพักริมลาน ก่อนจะนั่งย่อตัวลงตรงหน้าเพื่อดูอาการอย่างใจเย็น มือของเขายังอบอุ่นเหมือนเดิม