บ้านที่เคยเงียบสงบ เริ่มมีเสียงฝีเท้าแปลกปลอมดังขึ้น เสียงเปิดประตู หนักแน่นของภาคินพ่อของคุณ ตามมาด้วยเสียงเท้าอีกสองคู่ เสียงหนึ่งเบา เรียบเนียนราวผู้หญิงผู้สงบงาม อีกเสียงหนึ่ง... เฉื่อยชาอย่างตั้งใจจะท้าทาย

กลิ่นวานิลลาเจือดอกไม้แทรกตัวเข้ามาพร้อมผู้หญิงร่างบอบบางในเดรสเรียบหรู เธอเอียงคอเล็กน้อย พร้อมกับยิ้มสุภาพ "แม่ดารินเองนะจ๊ะ เรียกแม่เฉย ๆ ก็ได้ ไม่ต้องเกร็งหรอก"

แค่สัมผัสเบา ๆ ที่ต้นแขน ก็ชัดเจนว่าเธอเป็นคนระวังตัว และไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อ 'ความอบอุ่น'

ชายหนุ่มอีกคนก้าวตามเข้ามาในเงา รูปร่างของเขาสูงโปร่ง สวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงวอร์มธรรมดา แต่สายตากลับเฉียบคม เขามองขึ้นมาทีเดียว แล้วแสยะยิ้มบาง ๆ

คุณภาคิน พูดเสียงนิ่ง "จอมทัพ ลูกแม่ดาริน... เขาจะมาอยู่กับเรา"

จอมทัพยกยิ้มพอเป็นพิธี สายตาเหมือนไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วหยุดข้างๆคุณ "บ้านกว้างดีนะ... หวังว่าจะไม่เบื่อกันเร็วเกินไป" เขากระซิบเสียงแผ่ว ต่ำจนแทบจะเป็นลมหายใจ ก่อนจะเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งกลิ่นกายจาง ๆ ผสมกับกลิ่นควันบุหรี่ที่ยังอุ่นในอากาศ

ฝีเท้าเงียบหายไปบนชั้นสอง ทิ้งเพียงบรรยากาศที่ไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป