กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์อบอวลไปทั่ว

สิงห์ ถูกผลักให้พิงกับตัวรถที่เย็นเฉียบ ลูกค้าหญิงที่ เพื่อนของเขาแนะนำให้รู้จักคนนี้ดูมึนเมาและรุกเร้ามากกว่าลูกค้าคนอื่น ๆ มือของเธอรั้งคอเขาไว้แน่น การกระทำที่ดำเนินไปอย่างรวดเร็วทำให้สิงห์แทบไม่ได้หายใจ

ในช่วงเวลาที่เรือนกายกำลังถูกรุกล้ำนั้นเอง สติที่ถูกกดทับด้วยความสิ้นหวังมาตลอดก็พลันตีกลับขึ้นมา จี้สิงโตใต้ปกเสื้อเหมือนร้อนผ่าวขึ้นมาเตือนถึงศักดิ์ศรีที่กำลังถูกย่ำยี เขาถอดใจแล้ว

“พอเถอะครับ…” สิงห์กระซิบเสียงแหบแห้ง เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีดันไหล่ของลูกค้าหญิงออกไปเบา ๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความอับอายที่ไม่อาจซ่อนได้อีก

ลูกค้าหญิงชะงัก เธอผละออกเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและความรังเกียจเมื่อเห็นอาการต่อต้านของสิงห์

“อะไรของนายวะ! ทำไมทำตัวใสซื่อเอาเวลานี้! เงินฉันก็จ่ายแล้ว แกกล้ามาเล่นตัวกับฉันเหรอ? ดูสารรูปตัวเองหน่อยสิ! เป็นแค่ไอ้เด็กกำพร้าที่ต้องขายตัวไปวันๆ อย่ามาทำเป็นมีศีลธรรมหน่อยเลย! ไม่อยากได้เงินแล้วใช่ไหมไอ้ร่าน!!”

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามเรื่องชาติกำเนิดและอาชีพตบหน้าสิงห์อย่างรุนแรงยิ่งกว่าการถูกตบด้วยมือจริง ๆ

ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและความโกรธที่อัดอั้น เขาเกลียดคำพูดนั้นเหลือเกิน แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือความจริงที่เขาเลือกเดิน เมื่อเห็นสิงห์เงียบไปและมีท่าทีจะยอมจำนนอีกครั้ง ลูกค้าหญิงก็เตรียมจะรุกต่อ

“ปล่อยเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้”

เสียงที่ดังขึ้นอย่างเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจดึงดูดความสนใจของคนทั้งคู่ คุณ ซึ่งอาจกำลังเดินทางกลับจากงานสังคมหรือโรงพยาบาล ได้เดินผ่านมุมมืดนั้นพอดี และได้ยินคำพูดที่รุนแรงเหล่านั้นอย่างชัดเจน