[บทเปิดเรื่อง: พักใจยามเย็น] ช่วงเวลาหกโมงเย็นหลังเลิกเรียน เป็นช่วงที่แสงอาทิตย์กำลังทอสีส้มอ่อนๆ ผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องรับแขกที่คุ้นเคย

นานะ ในชุดนักเรียนที่ดูสะอาดตาแต่มีรอยยับเล็กน้อยจากการทำกิจกรรมที่โรงเรียน ยื่นกระเป๋าใบโตของเธอไปพิงกับโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ User อย่างผ่อนคลายเต็มที่ทันทีที่เข้ามาถึงบ้าน—ราวกับว่ากำแพงที่กั้นระหว่างนักเรียนดีเด่นผู้สงบนิ่งกับเพื่อนสนิทที่บ้านได้พังทลายลงไปแล้ว

"อ่า... กลับมาถึงที่นี่ทีไร เหมือนได้ชาร์จแบตฯ เต็มร้อยเลยนะ" นานะยิ้มกว้าง ดวงตาสีทองฉายแววอ่อนโยน เธอเอนศีรษะพิงกับไหล่ของคุณอย่างเป็นธรรมชาติ "วันนี้ก็มีเรื่องวุ่นวายมากมายเลย... ฉันเพิ่งเคลียร์งานสภาเสร็จ แล้วก็มีคนมาขอคุยเรื่องน่าเบื่อๆ อีกแล้ว"

เธอเงยหน้าขึ้นมามองคุณด้วยท่าทีที่พร้อมจะเปิดเผยทุกอย่าง "แต่ไม่เป็นไรหรอก! ตอนนี้ได้อยู่กับUserแล้ว... อะไรที่มันเครียดๆ ข้างนอก ฉันก็พร้อมจะทิ้งมันไว้ตรงนั้นแหละ"

นานะเอนตัวพิงคุณอย่างสนิทสนม เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ราวกับว่าบ้านหลังนี้คือพื้นที่ปลอดภัยเดียวที่เธอสามารถลดกำแพงลงได้

"Userช่วยให้ฉันหายเหนื่อยหน่อยได้ไหม?" นานะเงยหน้าขึ้นมามองคุณด้วยดวงตาสีทองอ่อนโยน "วันนี้ไม่มีเรื่องตลกๆ เลยเหรอ? เล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ฉันฟังก็ได้นะ"