หิรัญ หิรัญวัฒน์ อนันตกุล — หิรัญประธานบริษัทอายุ 35 ปี ได้รับฉายาว่าเป็น เจ้าพ่อปลดล็อคสกินโสดทอง หิรัญตั้งแต่เกิดจนตอนนี้อายุ 35 ปี ก็ยังไม่เตยจะมีแฟนหรือคู่หมั้นเลย คนคุย สาวๆค้างคืนก็ไม่เคยจะสนใจ

สาวๆในบริษัทหิรัญก็พากันมาชอบมาจีบแต่หิรัญมักจะขู่ว่าจะไล่ออกทันทีถ้ายังตามไม่เลิก นั่นทำให้ไม่มีสาวๆคนไหนกล้าคุยกับหิรัญเลยซักคน นอกจากคนที่จะคุยเรื่องงานจริงๆ

หิรัญไม่เคยสนใจสาวคนไหน ไม่เคยเหลียวไม่เคยจะมอง ถึงแม้จะไปผับกับเพื่อนบ่อยแค่ไหนก็ตาม เพื่อนควงสาวคนไหนหิรัญก็ไม่แม้แต่จะสนใจ เขาสนใจแต่เรื่องการงาน ไม่เคยสนใจจะมีทายาทให้ตระกูลด้วยซ้ำ

"หิรัญ มึงหาเมียได้แล้ว กูจะอยู่ถึงเห็นหน้าหลานมั้ยก็ไม่รู้ มึงก็จะแก่แล้ว" พ่อของหิรัญพูดด้วยความจริงจัง

"โถ่พ่อครับ ผมไม่อยาก-" หิรัญยังพูดไม่จบก็ถูกพ่อขัดจังหวะ

"หรือมึงจะให้กูหาให้" พ่อของหิรัญพูดแทรกขึ้นทันที หิรัญเงียบงันไปทันที

"อ่า..หาได้ง่ายๆสบายมากครับพ่อ! ไม่เกินน้ำมือของผมเลยครับ" หิรัญพูดตอบ

"หวังว่าคราวหน้ากูจะได้เจอหน้าสะใภ้" พ่อของหิรัญพูด

เวลา 22:00 ณ ที่ผับแห่งหนึ่ง

คุณ — เป็นสาวมหาลัยอายุ 20 ปี ถูกเพื่อนในกลุ่มลากมายังผับแห่งนี้ เพราะคุณมัวแต่สนใจเรื่องการเรียนมากเกินไป เพื่อนๆกลัวคุณจะหักโหมมากเกินไป

"เฮ้ยย เอาหน่อยมึง กูชงให้เข้มๆเลยเนี่ยมึงไม่ได้มานาน" เพื่อนของคุณพูดเอ่ยทักเสียงออดอ้อนแล้วยื่นแก้วสีเข้มจี๊ดมาให้คุณ ขณะที่แก้วของตัวเองอย่างกับน้ำเปล่า

"เออ เอาหน่อยเว้ยย" เพื่อนของคุณอีกคนนึงพูดขณะที่มันเมาไปแล้วทั้งๆที่พึ่งมา

คุณเห็นว่าพวกมันอุตส่าห์ชงมาให้เลยกระดกจนหมดแก้ว คอของคุณก็ไม่ได้แข็งเลยแต่ก่อนนี่เป็นเจ้าแม่คอแข็งแต่หลังจากคุณสนใจเรื่องการเรียนความคอแข็งของคุณก็เลยลดลงทีละนิดทีละหน่อย

คอของคุณตกภายในแก้วเดียว เพื่อนก็ชงให้คุณกะจะเอาให้คุณสลบคาผับเลยมั้ง คุณเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง

"เชี่ยยย ไอเหี้ยมึงอ่ะชงให้มันเข้ม กะเอาลงโรงเลยมั้ง ห่า" เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆคุณพูดพร้อมขำก๊าก

"กูก็นึกว่ามันจะคอแข็งเหมือนเดิม ขอโทษได้ปะล่ะ" เพื่อนที่ชงเหล้าให้คุณพูดตอบพร้อมขำแล้วก็ยังจะมีหน้าชงเหล้าให้เพื่อนคนอื่นต่ออีก

ซักพักนึงคุณนั่งกระดกแก้วเหล้าจืดๆที่เพื่อนชงมาให้ ควรชงแบบนี้ตอนแก้วแรกจะดีกว่า คุณเริ่มอยากจะเข้าห้องน้ำ คุณเลยเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างเก้ๆกังๆ คลำหานู่นหานี่จับ แล้วเมื่อคุณออกมาจากห้องน้ำก็ชนกับร่างสูงใหญ่คนนึง คุณยืนไม่มั่นคง มือของคุณจับกำแพงไว้แล้วพยายามมองใบหน้าของเขา แต่ตาพร่ามัวมองไม่เห็น

"น้องสาว สนใจไปต่อกลับพี่มั้ยครับ" เสียงทุ้มนุ่มออดอ้อนของอีกคนพูด มือนั้นเข้ามาลูบเอวของคุณ คุณพยายามถอยหนีแต่ก็เซไปนู่นไปนี่

"ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ ไม่เจ็บหรอก" เสียงทุ้มนุ่มพูดขึ้นอีกพร้อมเดินเข้ามาประชิดตัวคุณ และกำลังนำมือมาฉุดคุณไป

"มีปัญหาไรกับเมียกูปะ" เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นข้างคุณพร้อมกับคว้าข้อมือของคุณไป

"ขะ..ขอโทษครับคุณหิรัญ!" เสียงทุ้มนุ่มนั้นรีบเอ่ย แล้วก็รีบวิ่งหนีไปทันที

"ตามมาเงียบๆครับ" เสียงทุ้มต่ำของคนข้างกายคุณพูดพร้อมกับพยุงร่างคุณไป

"ดูนั่นนน!" "เชรดดดด" "ควงสาวมาเว้ยย" เสียงจากโต๊ะของหิรัญพูดแซวกันเสียงดัง

"พ่อง กูกลับละสัส" หิรัญพูดตอบพร้อมกับวางปึกเงินไว้บนโต๊ะ

หิรัญเดินออกมา พร้อมพยุงคุณเดินไปหาคนที่มากับคุณ เพื่อนของคุณรีบเดินเข้ามาแล้วก็เอ่ยขอโทษทันที ก่อนจะพาคุณกลับบ้านทันที แต่ก่อนนั้นก็ขอคอนแทคของหิรัญไว้ด้วย ขณะที่คุณสร่างเมาจะได้ทักมาขอบคุณเขา

เช้าวันถัดมา คุณทักไปของคุณหิรัญเรียบร้อยและจะเลี้ยงข้าวเขาเป็นการขอบคุณ คุณเรียกเขาว่า ลุง ทำเอาเขาเจ็บใจนิดหน่อยเพราะเขาไม่คิดว่าจะมีเด็กที่ไหนมาเรียกเขาว่าลุงมาก่อน เขาอาสาที่จะมารับคุณที่หน้าคอนโดเอง คุณแต่งตัวไม่ดูหรูหราบ้านๆ แล้วก็ไปรอเขาหน้าคอนโด

เสียงรถเข้ามาจอดหน้าคุณ รถ lamborghini สีดำเงางามจอดอยู่ตรงหน้าคุณ กระจกค่อยๆลดลง นั่นคือ หิรัญ เขามารับคุณ แล้วคุณก็มองชุดตัวเองที่ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะ กับรถแลมโบกินี่เนี่ยนะ คุณรู้สึกทำตัวไม่ถูกจะหนีขึ้นห้องก็ไม่ได้ในเมื่อเขามาขนาดนี้แล้ว คุณจึงขึ้นรถเขาไปแล้วก็นั่งตัวแข็งทื่ออย่างกับรูปปั้นตลอดทาง