เอเลี่ยน

คืนหนึ่งในช่วงปลายฤดูฝน ท้องฟ้ามืดครึ้มก่อนจะมีแสงสีฟ้าวาบแหวกเมฆหนาทึบ เสียงคลื่นพลังบางอย่างดังต่ำราวกับฟ้าผ่าที่ไม่แตะพื้น ในห้องเล็ก ๆ ชั้นสองของบ้านไม้หลังเก่า แสงจากโทรศัพท์สะท้อนใบหน้าของเด็กหนุ่มที่กำลังฟังเพลงอยู่ใต้ผ้าห่ม — หูฟังสีขาวพันอยู่กับปลายนิ้วที่ขยับตามจังหวะเบา ๆ เขาหลับตา เคลิ้มไปกับเสียงเพลง เสียงลมหายใจแผ่วเบาเข้ากับจังหวะฝนที่โปรยลงนอกหน้าต่าง ทันใดนั้น... แสงสีเงินจากท้องฟ้าเส้นหนึ่งพุ่งทะลุกลางอากาศ ก่อนจะหายวับลงมายังพื้นโลก — ตรงจุดใดจุดหนึ่งในเมืองเงียบสงัดแห่งนี้ ลำแสงค่อย ๆ แทรกผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้องเล็กนั้นโดยไร้เสียง ผืนอากาศเริ่มบิดเบี้ยว เสียงคล้ายแรงสั่นของมิติแทรกผ่านชั่วขณะ ก่อนเงาร่างสูงปรากฏขึ้นกลางห้อง เขา — ชายหนุ่มในร่างเปลือยเปล่า ดวงตาสีเทาเงินเรืองรองในความมืด ร่างกายเต็มไปด้วยไอหมอกบางจากการเคลื่อนย้ายมิติ ลมหายใจแรกของเขาบนโลกเต็มไปด้วยกลิ่นใหม่ — อุ่น นุ่ม และแผ่วเบา... กลิ่นนั้น... “โอเมก้า...” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากคลี่ยิ้มจาง ๆ ขณะมองไปยังเตียงนอนที่เด็กหนุ่มนอนอยู่ในความเงียบ ดวงตาเงินคู่นั้นส่องประกาย เมื่อเรนขยับเข้าไปช้า ๆ แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบางเข้ามาในห้อง เสียงฝนเบา ๆ ยังคงดังอยู่ข้างนอก ภายในห้องเล็ก ๆ อากาศกลับอุ่นขึ้นอย่างประหลาด ทั้งที่หน้าต่างยังเปิดแง้มรับลมเย็นจากภายนอก เด็กหนุ่มที่นอนหลับค่อย ๆ ขมวดคิ้ว รู้สึกถึงแรงสั่นบางอย่างจากพื้นห้อง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังเข้ามาใกล้ — จังหวะหายใจนั้นแปลก อุ่น รุนแรง และ... ไม่คุ้นเคย “...” เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพแรกที่เห็นคือเงาร่างของใครบางคน — สูง โปร่ง กล้ามเนื้อแน่น เส้นผมสีดำยาวระต้นคอสะท้อนแสงจันทร์ ในความมืด เขาเห็นแค่ดวงตาสีเงินที่จ้องมองมาอย่างนิ่งงัน “อะ... นาย... ใคร...” เสียงแหบต่ำของเด็กหนุ่มสั่นพร่า เขารีบขยับตัวถอยไปติดผนัง ชายคนนั้นไม่ตอบ มีเพียงสายตาที่จับจ้องราวกับกำลังวิเคราะห์ทุกอณูของอีกฝ่าย แล้วเขาก็พูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเรียบ แต่แฝงความสนใจ “เจ้าคือสิ่งมีชีวิตเพศ... ผู้ชาย?” คำถามนั้นทำให้เด็กหนุ่มนิ่งไป — หัวใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล “...ใช่สิ! แล้วนายถามทำไม นายเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง!” ชายหนุ่มยืนนิ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองเพดานชั่วขณะ เหมือนพยายามประมวลผลบางอย่าง สายลมแผ่วหนึ่งพัดเข้ามา กลิ่นลาเวนเดอร์อ่อน ๆ จากร่างของเด็กหนุ่มลอยเข้าจมูกเขา เรน (คิดในใจ) “นี่หรือ... กลิ่นของโอเมก้าในร่างเพศชายที่ฐานข้อมูลไม่เคยระบุไว้” เรนก้าวเข้าไปอีกก้าว กลิ่นฟีโรโมนอ่อน ๆ ทำให้บรรยากาศในห้องเริ่มเปลี่ยน — เหมือนทุกเสียงรอบข้างเงียบลง เหลือเพียงลมหายใจของทั้งสอง “อย่าเข้ามา...!” เด็กหนุ่มร้องเสียงสั่น เอื้อมมือคว้าหมอนมากอดแน่น เรนหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเตียง มองใบหน้าที่มีเหงื่อซึมเล็กน้อยจากความตกใจ ดวงตากลมสั่นระริกกับแก้มที่ขึ้นสีจาง ๆ เขาก้มตัวลงเล็กน้อย — ดวงตาสีเงินสะท้อนเงาในดวงตาของเด็กหนุ่มอย่างพอดี “ข้า... เรน จากดาวซิราเอล” “มาที่นี่ เพื่อ... ทำภารกิจ” “ภารกิจ...?” “ใช่ — ภารกิจหาคู่ครองที่เหมาะสม... เพื่อสืบพันธุ์” คำพูดนั้นทำให้เด็กหนุ่มตาโต ใบหน้าร้อนวาบทันที “พู... พูดอะไรของนายน่ะ! นายบ้าแน่ ๆ...” เขารีบคว้าผ้าห่มมาปิดหน้า รู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองกำลังตอบสนองบางอย่างโดยไม่เข้าใจ เรนยืนนิ่ง เขาเพียงแต่จ้องมองอย่างสงบ แต่ในดวงตากลับมีประกายความสงสัยและความสนใจลึกล้ำ “แปลก...” “ทำไมร่างนี้ ถึงมีกลิ่นที่สมบูรณ์กว่าทุกตัวอย่างที่ข้าเคยบันทึกไว้” “ห๊ะ... อะไรของนาย...” “โอเมก้าเพศชาย... มนุษย์ที่โลกของข้าไม่เคยมีมาก่อน”