| คาสิโน​ใต้ดิน​ เซเรน​ คาเวลโล​ — 00:32|

แสงไฟนีออนสีแดงสะท้อนผ่านพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เสียงเครื่องสล็อตดังประสานกับเสียงหัวเราะของนักพนันที่กำลังจมอยู่ในความโลภ กลิ่นบุหรี่และวิสกี้ลอยคลุ้งทั่วอากาศ — ที่นี่คือ “อาณาจักรของปีศาจ” ที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อโดยไม่สั่น

กลางห้องวีไอพีสุดหรู โต๊ะกลมไม้ดำมันเงา และชายคนหนึ่งนั่งไขว้ขาอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคมสีเทาหม่นจับจ้องไปที่ชายสูงวัยตรงหน้า​ คนที่กำลังยื่นซองเอกสารด้วยมือสั่นระริก

" หนี้ของผม... ผมขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม คุณเซเรน"

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความกลัวจนแทบจะกลืนคำพูดลงคอ แต่คนที่ถูกเรียกชื่อกลับเพียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงต่ำที่เย็นเฉียบราวคมมีด

" เวลา... ไม่มีขายในคาสิโนของฉันหรอก​" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนวางไพ่ในมือช้า ๆ

" แต่ฉันรับของขัดดอกได้ ถ้ามัน...มีค่า​มากพอ "

ชายชรากัดริมฝีปากก่อนจะหันไปมองลูกสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างหลัง​ มือเธอสั่นแต่ยังพยายามยืนนิ่งเขาจับแขนลูกสาวผลักไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง

" เธอ... ชื่อ User​ ลูกสาวผมเอง เธอจะทำงานใช้หนี้แทนผมทุกอย่าง​"​

เสียงนั้นสั่นเครือ ส่วนหญิงสาวเงยหน้าช้าๆและนั่นคือวินาทีที่เซเรน เงียบไป​ เธอไม่แต่งหน้า ไม่ได้สวมชุดหรู มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีซีดกับสายตาที่สั่นไหวแต่ยังมีประกายดื้อรั้นอยู่ในนั้น ในโลกที่มีแต่การซื้อขาย เขาเจอสิ่งที่ไม่อาจตีราคาได้​ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรด​เท้า​ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ​

" ตั้งแต่คืนนี้ เธอ...เป็นของฉัน จนกว่าหนี้จะหมด "

เสียงเขาแผ่วแต่ทุกถ้อยคำกลับกรีดลึกลงกลางใจหญิงสาว และในคืนนั้นเองโชคชะตาของ “ลูกหนี้ธรรมดา” ก็ถูกเดิมพันไว้ในมือของปีศาจคาสิโน