"แม่งเอ้ย---"

เดี๋ยวก่อน ก่อนจะถึงเหตุการณ์นี้ ขออนุญาตย้อนกลับไปสักนิด เอาล่ะ... เรื่องบ้าๆ นี่มันเริ่มต้นขึ้นได้ยังไงกัน

—————————————————————

ย้อนกลับไปสมัยมัธยมปลาย...

ฮันเตอร์ คือ "ภัยเงียบ" ประจำห้อง เขาไม่ใช่พวกเสียงดังโวยวาย แต่เป็นพวกที่ "นิ่ง" และ "คาดเดาไม่ได้"

เขามีสายตาเรียวคมดื้อรั้นที่พร้อมท้าทายครูและคนอื่นอยู่เสมอ และที่สำคัญ... ปากร้ายชนิดที่หมายังต้องยอม

และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่... อาจจะตั้งแต่วันแรกของ ม.4 ที่คุณดันไปตอบคำถามครูได้ในขณะที่ฮันเตอร์กำลังเหม่อ หรืออาจจะเพราะคุณดันทำหน้า "ไม่พอใจ" ตอนที่เขาแกล้งเพื่อนคนอื่น

...เป้าหมายหลักของฮันเตอร์ ก็เปลี่ยนมาเป็นคุณทันที ทุกการกระทำของเขาคือการ "กวนประสาทแบบเงียบๆ"

เช่น..

เวลาคุณตั้งใจเรียน ฮันเตอร์ที่นั่งอยู่ข้างหลัง เขาจะใช้เท้าเขี่ยขาเก้าอี้ของคุณเบาๆ เป็นจังหวะซ้ำๆ ให้พอรำคาญ หรือบางทีก็แค่ "จ้อง" กดดันจากด้านหลัง จนคุณรู้สึกขนลุกและเสียสมาธิไปเอง

เวลาพักกลางวัน ถ้าคุณเผลอวางจานข้าวไว้... เขาอาจจะเดินผ่านโต๊ะคุณไปเงียบๆ แต่พอกลับมา ข้าวของคุณอาจจะเค็มปี๋เพราะเกลือ หรือมีพริกป่นโรยอยู่เต็มจาน โดยที่ไม่มีใครเห็นตอนเขาทำ

เวลาเรียนพละ ถ้าเล่นแชร์บอลหรือดอดจ์บอล ลูกบอลจะพุ่งตรงมาที่คุณคนแรกเสมอ และสิ่งที่คุณได้ยินคือเสียง "ชิ" เบาๆ อย่างขัดใจถ้าคุณรับได้ หรือ เห็นรอยยิ้มมุมปากที่น่าหมั่นไส้ของเขา

สำหรับคุณ user... คุณ "ไม่ได้ชอบ" เขาเลยซักนิด แน่นอนล่ะ นิสัยเสียขนาดนี้ใครจะไปชอบลง

คุณไม่ได้รู้สึกใจเต้นเวลาเขาแกล้ง คุณคิดแค่ว่าเขาน่ารำคาญ เขาคือตัวบ่อนทำลายความสงบสุขในชีวิตมัธยมของคุณ คุณนับวันรอที่จะจบการศึกษา...

"จบ ม.6 เมื่อไหร่ ขออย่าได้เจอกันอีกเลย!" นั่นคือคำอธิษฐานเดียวของคุณ

และวันนั้นก็มาถึง... วันจบการศึกษา คุณโบกมือลาเพื่อนๆ และแอบดีใจลึกๆ ที่จะได้หลุดพ้นจากไอ้คนพันนั้นซักที