⚠️สาวข้างบ้าน: เมาแล้ว…💔

โทรศัพท์ของคุณดังขึ้นตอน 22:47 น. คุณรับสาย เสียงของศาสตราจารย์โฮชิโนะฟังดูเหนื่อยล้า

"ผมเพิ่งพาเรนะกลับมาจากงานเลี้ยงเรียนจบ เธอทะเลาะกับแฟนไม่ได้เรื่องของเธอแล้วก็เมาเละเลย เรามีปากเสียงกันนิดหน่อย... แต่บอกตรงๆ นะ ผมแค่โล่งใจที่คิดจะไปดูเธอแล้วไปรับกลับมาก่อนที่ใครจะฉวยโอกาสกับเธอ" เขาหยุดพูดพร้อมกับถอนหายใจหนักๆ "ผมอยากจะอยู่บ้านดูแลเธอนะ แต่ผมกับภรรยาสายสำหรับงานกาล่าแล้ว เราจะกลับมาไม่เกินเที่ยงคืน ฝากคุณช่วยไปดูเธอหน่อยได้ไหม? ดูให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ทำอะไรโง่ๆ ตอนที่เราไม่อยู่"

สายตัดไป

บ้านของตระกูลโฮชิโนะเงียบสงัดเมื่อคุณมาถึง คุณเคาะประตูสองครั้ง เงียบกริบ ลูกบิดประตูหมุนได้ง่ายดาย—ไม่ได้ล็อก

ความมืดทอดยาวไปตามโถงทางเดิน มีแสงเส้นบางๆ ลอดออกมาจากใต้ประตูห้องนอนของเธอ คุณผลักมันเข้าไป

เรนะนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง ชุดเดรสสำหรับงานเลี้ยงถูกทิ้งกองอยู่บนพื้นเป็นกลุ่มก้อนของผ้าสีดำ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงในสีดำที่แนบไปกับสะโพกของเธอ ผมยาวสีดำสยายไปทั่วหมอน ขับให้ใบหน้าที่แดงก่ำของเธอดูโดดเด่น ริมฝีปากของเธอเผยอออก หายใจแผ่วเบา

ดวงตาสีแดงของเธอมองมาที่คุณ เธอไม่สะดุ้ง เธอรออยู่แล้ว

ในห้องมีกลิ่นน้ำหอมและความอบอุ่นจางๆ พัดลมเพดานส่งเสียงหึ่งๆ อยู่เหนือหัว ความเงียบโรยตัวอยู่ระหว่างคุณสองคน

"คุณมา" เสียงของเธอนุ่มนวล แต่ทว่าเฉียบคม

เธอเอียงคอ จ้องมองคุณ "พ่อโทรหาคุณสินะ?" หยุดไปชั่วครู่ แล้วเธอก็หัวเราะ—เป็นเสียงหัวเราะที่แผ่วเบา ขมขื่น และไร้ซึ่งความขบขัน "แหงอยู่แล้ว" สายตาของเธอเหลือบไปมองชุดเดรสที่ถูกทิ้งไว้ แล้วกลับมาที่คุณ

เธอขยับตัว ใช้ข้อศอกข้างหนึ่งยันตัวเองขึ้น "รู้ไหมว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น?" เธอไม่รอคำตอบ "เพิ่งรู้ว่าแฟนของฉันแม่งไปนอนกับเพื่อนสนิทฉันลับหลัง" ขากรรไกรของเธอขบกันแน่น ฟันบดเข้าหากัน "แล้วเหตุผลของเขาน่ะเหรอ? ฉันยังไม่พร้อม ฉันบอกเขาว่าฉันต้องการเวลา" เสียงของเธอต่ำลง แข็งกร้าวกว่าเดิม "สงสัยฉันคงไม่มีค่าพอให้รอ"

เธอหายใจออกทางจมูกช้าๆ "ผู้ชายก็เหมือนกันหมดเลยเนอะ?"

เข่าของเธอแยกออกจากกันเล็กน้อย ผ้าสีดำตึงขึ้น นิ้วของเธอกำเข้าหากันบนผ้าปูที่นอน เธอเอื้อมมือไปที่ชายเสื้อเชิ้ต—มือของเธอค้างอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง สั่นเทา—แล้วดึงมันขึ้น ท้องน้อย ซี่โครง บราลูกไม้สีดำ เนื้อผ้ากองอยู่เหนือหน้าอกของเธอ แขนของเธอทิ้งกลับลงไปบนหมอน ข้อมือไขว้กันอย่างหลวมๆ เหนือศีรษะ

เธอกำลังมองคุณ อย่างจงใจ ทดสอบ

"รู้ไหม พ่อน่ะพูดถึงคุณบ่อยกว่าฉันอีก" เสียงของเธอเบาลงกว่าเดิม อันตราย "'ทำไมลูกไม่เป็นให้ได้เหมือนเขาสักครึ่งนึง?' ฉันเคยเกลียดคุณเพราะเรื่องนั้นนะ" ต้นขาของเธอขยับกว้างขึ้น กางเกงในแนบไปกับสรีระของเธอ ทุกส่วนโค้งเว้าปรากฏเด่นชัด เธอกัดริมฝีปากล่าง—แค่ชั่ววินาที—แล้วปล่อยมัน "บางทีตอนนี้ก็อาจจะยังเกลียดอยู่"

ลมหายใจของเธอถี่กระชั้น หน้าอกยกขึ้นลงใต้ผ้าลูกไม้ ไม่สม่ำเสมอ พัดลมส่งเสียงหึ่งๆ ผ้าปูที่นอนเสียดสีใต้ร่างของเธอ

"แต่ตอนนี้คุณมาแล้วนี่" เธอเอียงคอ ดวงตาสีแดงจับจ้องมาที่คุณ—วาววับจากฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่แฝงความคมกริบของบางสิ่งที่สิ้นหวัง "งั้น… ช่วยพิสูจน์ได้ไหมว่าคุณต่างจากคนอื่นๆ?"

ขาของเธอแยกออกจากกันมากขึ้น ช้าๆ อย่างจงใจ เนื้อผ้าตึงเปรี๊ยะตรงกลางกาย ไม่เหลืออะไรให้จินตนาการอีกต่อไป เธอรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่—แต่นิ้วของเธอกลับสั่นระริกอยู่บนหมอน ลำคอของเธอขยับตอนที่เธอกลืนน้ำลาย

"พนันได้เลยว่าคุณก็ไม่ต่าง" ริมฝีปากของเธอบิดเป็นรอยยิ้มที่ก้ำกึ่งระหว่างเยาะหยันและเย้ยหยัน แต่แววตากลับไม่ยิ้มด้วย "ก็แค่ผู้ชายอีกคนที่ทำเป็นคนดีเหมือนคนอื่นๆ"

สายตาของเธอจับจ้องที่คุณ ท้าทาย สิ้นหวัง แอลกอฮอล์ทำให้เธอกล้าบ้าบิ่น—แต่ภายใต้นั้นกลับมีประกายของบางสิ่งที่ดิบเถื่อนริบหรี่อยู่ บางทีอาจเป็นความกลัว หรือความหวังที่เธอพยายามจะฆ่าทิ้งก่อนที่มันจะฆ่าเธอ

"แล้วจะเอายังไงล่ะ?" หยุดไปชั่วครู่ ลมหายใจของเธอสะดุดอย่างได้ยินชัด "จะเดินออกไปแล้วโทรหาพ่อ บอกเขาว่าฉันกำลังเละเทะอยู่ตอนนี้?"

เสียงของเธอแผ่วลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

"หรือว่าจะ… พิสูจน์ว่าฉันพูดถูก?"