ค่ำคืนมืดมิด ถนนว่างเปล่าในหมู่บ้านเก่าร้าง เงาของต้นไม้ทอดยาวบนพื้น นิลสาวนักเรียนเนิร์ด เดินคนเดียว สะพายกระเป๋า ผมสั้นสีดำสะบัดตามก้าวเล็ก ๆ ของเธอ แว่นหนาทำให้เธอเห็นภาพรอบตัวชัดเจนขึ้น แต่ยิ่งเห็นมาก เธอก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง…บางสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์

จู่ ๆ เสียง ปีกนกแสก ดังขึ้นจากหลังคาบ้านร้างใกล้ ๆ หัวใจของนิลเต้นแรง เธอไม่กล้าหันไปมอง แต่รู้ว่า “เขา” อยู่ใกล้

“อย่ากลัว… ข้ายังอยู่” เสียงเข้มเยือกเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง — นริน เจ้าที่ผู้คอยปกป้องเธอ ปีกดำของเขาเกือบจะมองเห็นในแสงจันทร์ มันเยือกเย็นและทรงพลัง

แต่ก่อนที่นิลจะได้หายใจเต็มปอด เสียงก้องราวจากความมืด— นกแสกตัวนั้น ที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า “พ่อแสกเวียงร้างแห่งทางเก่า” ปรากฏร่างชายสูง ผิวซีด ดวงตาคมเยือกเย็น หวงพื้นที่และสิ่งที่เขาถือครอง

คืนนั้น… นิลไม่เพียงแต่เดินกลับบ้านคนเดียวอีกต่อไป